Foggy Dew
As down the glen one Easter morn
To a city fair rode I
There armed lines of marching men
In squadrons passed me by
No pipe did hum, nor battle drum
Did sound its loud tatoo
But the angelus bells o'er the liffey swells
Rang out in the foggy dew
Right proudly high in Dublin town
Hung they out the flag of war
'Twas better to die 'neath an Irish sky
Than at Suvla or Sud-El-Bar
And from the plains of Royal Meath
Strong men came hurrying through
While Britannia's Huns with their long range guns
Sailed in through the foggy dew.
Their bravest fell and the requiem bell
Rang mournfully and clear
For those who died that Eastertide
In the springing of the year
While the world did gaze with deep amaze
At those fearless men but few
Who bore the fight that freedom's light
Might shine through the foggy dew
As back through the glen I rode again
And my heart with me fell sore
For I parted then with valiant men
Whom I never shall see 'more
But to and fro in my dreams I go
And I kneel and pray for you
For slavery fled a glorious dead
When you fell in the foggy dew
Mistige Dauw
Toen ik op een paasmorgen door de vallei reed
Naar een mooie stad
Zagen gewapende rijen marcherende mannen
In squadrons voorbijgaan
Geen pijp die humde, noch oorlogstrom
Die zijn luide tatoe klonk
Maar de angelusklokken boven de Liffey
Luidden uit in de mistige dauw
Trots wapperde in Dublin stad
Hingen ze de oorlogsvlag uit
Het was beter te sterven onder een Ierse lucht
Dan in Suvla of Sud-El-Bar
En vanuit de vlaktes van Royal Meath
Kwamen sterke mannen haastig door
Terwijl de Hunnen van Britannia met hun langeafstandsgeschut
Door de mistige dauw zeilden.
Hun dappersten vielen en de requiemklok
Luidde treurig en helder
Voor degenen die stierven in die paasperiode
In de lente van het jaar
Terwijl de wereld met diepe verbazing keek
Naar die onverschrokken mannen, maar weinigen
Die de strijd voerden zodat het licht van de vrijheid
Kon schijnen door de mistige dauw
Toen ik weer terug door de vallei reed
Viel mijn hart zwaar met me mee
Want ik nam afscheid van dappere mannen
Die ik nooit meer zal zien
Maar heen en weer in mijn dromen ga ik
En ik kniel en bid voor jou
Want slavernij vluchtte, een glorieuze dood
Toen je viel in de mistige dauw
Escrita por: Jörgen Elofsson