Valhöll
Hetja er fallin, höndin sár,
höfuðið klofið að strjúpa.
Gróa þar síðan Baldursbrár,
berjalyng kroppar rjúpa.
Valkyrjur sækja vígamenn,
völlurinn ataður blóði.
Einherja mun þig Óðinn senn
útnefna, vinurinn góði.
Hafinn á loft og traust er tak,
tekinn án nokkurra refja.
Vergmálar víða vopnaskak,
við megum alls ekki tefja.
Sannað sig núna hefur hann,
hetja og örlagavaldur.
Kveðjum við þennan mæta mann,
maðurinn sá heitir Baldur.
Valkyrjur nú valinn kanna,
velja menn til stórræðanna.
Okkar þannig Bifröst bíður,
Baldur hafri Þórs upp ríður.
Yfir sjáum heiðna hrafna,
Huginn, Muninn visku safna.
Heimdallur mun hliðin opna,
höldum inn og beint til vopna.
Einherjar um völlinn vaða,
Valhöll, staður allra staða.
Miðgarður kveður, magnlaus þá
mókaður um ég svamla.
Núna ég horfi niður á
nautin við bæinn minn gamla.
Bærist þar líf við Bæjartjörn,
balinn er umvafinn lyngi.
Leika sér þarna lítil börn,
lífið, það gengur í hringi.
Að okkur nú goðin gæta,
glaðir skulum kverkar væta.
Mært hvern annan mætir getum,
mjöðinn drekkum kjötið etum.
Báðir tveir, jarl Gunnar, Grímur,
glösin tæma, kveða rímur.
Búnir undir ragnarökin,
rekum sverðin út um bökin.
Sárin gróa, sorgir bakka,
sálin heil, ég Óðni þakka.
Valhöll
El héroe ha caído, la mano herida,
la cabeza dividida para desangrarse.
Luego crece el musgo de Baldur,
los cuerpos de los pájaros de caza se desgarran.
Las valquirias buscan a los guerreros caídos,
el campo cubierto de sangre.
Odín te nombrará Einherja de inmediato,
mi buen amigo.
Levantado en el aire y con firmeza se agarra,
tomado sin ninguna duda.
Las armas resuenan en la vasta llanura,
no podemos ser detenidos en absoluto.
Ahora ha demostrado su valentía,
el héroe y el señor del destino.
Saludamos a este noble hombre,
el hombre llamado Baldur.
Las valquirias ahora examinan a los elegidos,
eligen hombres para grandes hazañas.
Así Bifröst nos espera,
Baldur cabalga sobre el martillo de Thor.
Sobre los cuervos paganos vemos,
Huginn, Muninn recopilan sabiduría.
Heimdall abrirá las puertas,
nos dirigimos hacia adentro y directo a las armas.
Los Einherjar caminan por el campo,
Valhöll, lugar de todos los lugares.
Midgard nos llama, entonces
vagamos sin poder por el fango.
Ahora miro hacia abajo
y veo el ganado en mi antigua granja.
La vida se lleva junto al lago Bæjartjörn,
rodeado de brezos ardiendo.
Los niños juegan allí,
la vida sigue su curso.
Que los dioses nos protejan ahora,
nos regocijaremos y brindaremos.
Honraremos a cada uno que nos encontremos,
beberemos hidromiel y comeremos carne.
Ambos, jarl Gunnar, Grímur,
vaciamos las copas, recitamos rimas.
Preparados para el crepúsculo de los dioses,
sacamos las espadas de las vainas.
Las heridas sanan, las penas se desvanecen,
mi alma está sana, a Odín agradezco.