395px

La Luz

Skálmöld

Ljósið

ljósið dansaði, logar skinu
það létti okkur veturinn, hrakti burtu kala
ákaft brann i eldstæðinu
sá ylur veitti svöngum ró

skall á torfinu vestanvindur
sem vakti ótal óhreinar hugsanir af dvala
fingur alla frostið bindur
er fýkur lif úr östkustó

stakkur minn er storkinn köldu blóði
stendur hagl og illska mér í fang
þungfær liggur þröngur bæjarslóði
þreytist ég við dimman éljagang

ljósið andaðist, logar dóu
við lágum tvö í myrkrinu, heyrðum börnin gráta
tíðin var of góð á góu
nú geldur harpa fyrir það

draugagaddurinn bítur beinin
hvað bældi niður glóðina? það er snúin gáta
hlusta ég á vesæl veinin
og verð að koma mér af stað

niðadimm og náköld brennir móðan
nálgast hjáleiguna, allt er hljótt
fimbulnæturfrost mig setur hljódan
ferja þarf ég eldinn heim í nótt

í nótt fraus á tjörn
í nótt dóu börn
í nótt frusu litlar hendur í hel
sem höfðu áður leik að legg og skel
í nótt fraus á tjörn

brýst ég heim að bæjarskör
ber með hnefa hurð af hjör
birtan sýnir liðin lik
lokk af enni þeirra strýk

konan fölnuð, börnin blá
bædi liggja, hún þeim hjá
kaldan horfi köstinn í
kveiki ég upp eld á ný?

kveiki ég upp eld á ný?

littu út um ljórann, vinur
og leyfðu mér að kveðja þig
skálinn allur skekst og hrynur
þá skotta vildi gleðja sig

La Luz

La luz bailaba, las llamas brillaban
El invierno se aligeraba, alejaba el frío
Intenso ardor en la chimenea
El aullido daba paz a los hambrientos

El viento del oeste golpea en el suelo
Despierta innumerables pensamientos impuros de la inactividad
Todos los dedos se atan con el frío
Cuando la vida surge de la costa este

Mi cuerpo está entumecido por la sangre fría
El granizo y la maldad me rodean
El camino del pueblo es estrecho y pesado
Me canso de la neblina del amanecer

La luz se extinguió, las llamas murieron
Nos encontramos en la oscuridad, escuchamos a los niños llorar
El tiempo fue demasiado bueno en la tierra
Ahora la arpa suena por eso

El espectro muerde los huesos
¿Qué apagó las brasas? Es un enigma girado
Escucho la tristeza en el vino
Y debo ponerme en marcha

El frío descendente y penetrante quema el moho
Se acerca la posada, todo está en silencio
La helada de la noche del fin del mundo me hace callar
Debo llevar el fuego a casa esta noche

Esta noche el estanque se congela
Esta noche los niños mueren
Esta noche las pequeñas manos se congelan en el infierno
Que antes jugaban con risas y juegos
Esta noche el estanque se congela

Corro de vuelta al pueblo
Golpeo la puerta con el puño
La luz muestra cuerpos marchitos
Acaricio sus frentes

La mujer desvanecida, los niños azules
Ambos yacen, ella junto a ellos
La mirada fría se desvanece
¿Debo encender el fuego de nuevo?

¿Debo encender el fuego de nuevo?

Mira por la ventana, amigo
Y permíteme despedirme de ti
La copa se rompe y cae
Entonces la alegría quería manifestarse