Niflheimur
sem vetur konungur í klakahelli
út liðast níðhöggur á nábítsvelli
hrímþursar fylgja með á svörtu svelli
blikandi norðurljós á niflheimsþaki
þrúgandi þögnin heldur traustataki
já, hér er ekkert nema kyrrð og klaki
þennan stað hýsir þjáningin
þursarnir vísast kaldir
heimurinn frýs við himininn
hér sefur ís um aldir
þursarnir væla meðan vindar gnauða
og rokið skilur eftir skika auða
ísinn er sprunginn og hann spúir dauða
sofðu
sofðu
í lofti þokkafullar þokuslæður
hér er það ísinn sem að ríkjum ræður
hér deyja mennirnir og múspellsbræður
sofðu
sofðu
nýr dagur rís
hér sefur ís
niflheimahliðin, þar fordæmdur fer
dagur er risinn en dimmt hvar sem er
dóttir mín litla, hvað gerði ég þér?
þá gýs úr hvergelmi með ógn og ótta
og þar með leggja allir lífs á flótta
það birtir ekki nifls- á milli nótta
sofðu
sofðu
þar svífur vætturin á vængjum þöndum
við erum fönguð þar sem fátæk stöndum
og bundin kyrfilega klakaböndum
sofðu
sofðu
nýr dagur rís
hér sefur ís
léttir það varð þegar dóttir mín dó
sofðu sem fastast og finndu þér ró
faðmur minn verndar frá kulda og snjó
Niflheimur
en invierno el rey en el salón de huesos
el dragón de la maldición se desliza en el campo de batalla
gigantes de hielo siguen en el suelo negro
luces del norte parpadean en el techo de Niflheim
el silencio opresivo mantiene un agarre firme
sí, aquí no hay nada más que calma y frío
este lugar alberga el tormento
los gigantes son fríos por naturaleza
el mundo se congela junto al cielo
aquí duerme el hielo por eras
los gigantes aúllan mientras los vientos aúllan
y el humo deja tras de sí rastros vacíos
el hielo está agrietado y escupe muerte
duerme
duerme
en el aire lleno de niebla espesa
aquí es el hielo el que gobierna los reinos
aquí mueren los hombres y los hermanos de Muspell
duerme
duerme
un nuevo día se levanta
aquí duerme el hielo
las puertas de Niflheim, donde el condenado va
día ha amanecido pero oscuro en cualquier lugar
mi pequeña hija, ¿qué te hice?
entonces surge del abismo con amenaza y miedo
y todos huyen en fuga
la oscuridad no se disipa entre las noches
duerme
duerme
allí vuela el espectro en alas temblorosas
estamos atrapados donde nos encontramos pobres
y atados con fuertes cadenas de hielo
duerme
duerme
un nuevo día se levanta
aquí duerme el hielo
se aligeró cuando mi hija murió
duerme profundamente y encuentra paz
mi abrazo protege del frío y la nieve