395px

Skotta

Skálmöld

Skotta

skotta niður skarð
skautar yfir barð
illit í hyggju hefur
heimafólkið sefur

daginn áður dafnaði friður
en dó svo á einni nóttu
mildur þeyrinn á midnætti
var orðinn mannskaðaveður á óttu

vorið flúði vinda að handan
og varga af öðrum heimi
draugagangur i dalverpinu
nú er dauðinn sjálfur á sveimi

nú er dauðinn sjálfur á sveimi

frost, þú mátt festa þinn
fjötur við húsvegginn
kynngi min kælir þil
kæfandi ljós og yl

skotta finnur skjól
skriður yfir hól
hallar sér í holu
herðir frost með golu

skotta húkir skammt fyrir ofan
er skundar hann niður datinn
blæs í frostið, blóðar á siðu
hann er beygður maður og kvalinn

gegnum litla glufu á veggnum
hún gægist inn úr snænum
draugur leikur við dreng og stúlku
nú er dauðinn sjálfur á bænum

nú er dauðinn sjálfur á bænum

frost, þú mátt festa þinn
fjötur við langeldinn
kynngi min kæfir glóð
krókna þá menn og fljöð

ber hann þreyttur bál i kotið
bæjargöngin gengur köld
þróttur horfinn, þrekið brotið
þetta eru málagjöld

hlýnar mér er halir falla
hatur nærir draugaþý
heyrist skottu kjaftur kalla
kveikir þú upp eld á ný?

skotta
skotta

Skotta

skotta abajo en el paso
disparos sobre la borda
maldad en la mente ha
el pueblo duerme

día antes la paz desapareció
pero murió en una noche
evanescente brisa a medianoche
se convirtió en clima de desastre en el miedo

la primavera trae vientos del más allá
y lobos de otro mundo
paseo de fantasmas en el valle estrecho
ahora la muerte misma está en movimiento

ahora la muerte misma está en movimiento

escarcha, puedes atar tu
cadena a la pared de la casa
mi aliento enfría la ventana
luz parpadeante y aullidos

skotta encuentra refugio
se desliza sobre la colina
se inclina en la cueva
el frío endurece con gemidos

skotta se agacha justo arriba
se apresura hacia abajo el valle
sopla en el frío, sangra de lado
él es un hombre doblado y atormentado

a través de la pequeña grieta en la pared
ella se desliza desde la nieve
el fantasma juega con el chico y la chica
ahora la muerte misma está en el pueblo

ahora la muerte misma está en el pueblo

escarcha, puedes atar tu
cadena al fuego largo
mi aliento aviva las brasas
entonces los hombres y las mujeres se retuercen

lleva el cansado fuego a la cabaña
los pasillos del pueblo están fríos
la fuerza desaparecida, el coraje roto
estas son las deudas pagadas

me calienta cuando los héroes caen
el odio alimenta a los fantasmas
se escucha el grito de skotta
¿encenderás el fuego de nuevo?

skotta
skotta