Reflection
とおくちかくなきかわすとりたちが
tooku chikaku naki kawasu tori tachi ga
めざめのあさをつげている
mezame no asa wo tsugete iru
おもいとびらをあけはなつときがきた
omoi tobira wo ake hanatsu toki ga kita
いくどとなくくりかえす
ikudo tonaku kurikaesu
たましいのせんりつに
tamashii no senritsu ni
かたむけるこころもなく
katamukeru kokoro mo naku
さまよっている
samayotte iru
なんどとなくおとずれる
nando tonaku otozureru
きのうとあすのあいだ
kinou to asu no aida
きょうというひおきざりに
kyou to iu hi okisari ni
みらいにないてる
mirai ni naiteru
あいがないやつほどあいをかたって
ai ga nai yatsu hodo ai wo katatte
やさしくほほえんでほえてる
yasashiku hohoende hoeteru
せいぎをかざしてひとをつれている
seigi wo kazashite hito wo tsurete iru
きづかずに
kizukazu ni
いまをいきるのにおおすぎるは
ima wo ikiru no ni oosugiru wa
みちをまどわすざつおん
michi wo madowasu zatsuon
やさしさのなかにあるわな
yasashisa no naka ni aru wana
ぬけださなくっちゃ
nukedasanakuccha
じぶんのなかにあるほんとうの
jibun no naka ni aru hontou no
こたえとむかいあえたら
kotae to mukai aetara
すこしずつかわっていく
sukoshizutsu kawatte yuku
これからのわたし
korekara no watashi
いまとどかないことばを
ima todokanai kotoba wo
あきらめてつぐんでも
akiramete tsugun demo
うまれたおもいきえずに
umareta omoi kiezu ni
やみにとけてく
yami ni toketeku
ゆめをえがくことすらも
yume wo egaku koto sura mo
しゅうるにかたづけられ
shuuru ni katazukerare
ねつぼうときょうぜつのなか
netsubou to kyozetsu no naka
ふかくでないてる
fukaku de naiteru
ゆめがないやつほどげんじつによって
yume ga nai yatsu hodo genjitsu ni yotte
したりかおでよってくるよ
shitari kao de yotte kuru yo
ぶつかることもきずつくことも
butsukaru koto mo kizutsuku koto mo
じょうずにさけて
jouzu ni sakete
うまくいきるよりぶきようでも
umaku ikiru yori bukiyou demo
わたしらしくあるきたい
watashi rashiku arukitai
つめたさのなかにあるあい
tsumetasa no naka ni aru ai
かんじとれたなら
kanji toreta nara
とまったままのはぐるまがまた
tomatta mama no haguruma ga mata
ゆっくりとときをきざむ
yukkuri to toki wo kizamu
もとめてたじぶんのばしょ
motometeta jibun no basho
かならずみつかる
kanarazu mitsukaru
Reflectie
ver weg, dichtbij, de vogels die roepen
vertellen over de ochtend van ontwaken
het moment is gekomen om de deur van gedachten te openen
herhaaldelijk, keer op keer
in de melodie van de ziel
zonder een hart dat zich richt
dwaal ik rond
hoe vaak zal ik aankloppen
tussen gisteren en morgen
vandaag, deze dag, achtergelaten
huilt naar de toekomst
hoe meer je geen liefde hebt, hoe meer je over liefde praat
met een zachte glimlach op je gezicht
met rechtvaardigheid als vlag
leid je mensen zonder het te beseffen
om nu te leven is te veel
de ruis verstoort de weg
in de zachtheid zit een val
ik moet ontsnappen
als ik kan kijken naar de ware
antwoorden die in mij zijn
verander ik beetje bij beetje
in de persoon die ik ga worden
nu, woorden die niet aankomen
zelfs als ik het opgeef en verder ga
de gevoelens die ik heb, verdwijnen niet
vervagen in de duisternis
zelfs het dromen wordt
opgeruimd in de chaos
in de diepte van wanhoop en ontkenning
ben ik aan het huilen
hoe meer je geen dromen hebt, hoe meer je door de realiteit
met een vermoeide blik wordt benaderd
ook al stoot je tegen dingen aan en doet het pijn
leer je er goed mee om te gaan
ik wil liever onhandig zijn dan goed leven
ik wil gewoon mijn eigen weg gaan
als ik de liefde voel die in de kilte zit
als ik dat kan voelen
zal het stilstaande tandwiel weer
langzaam de tijd markeren
mijn plek die ik zocht
zal ik zeker vinden