Dýrafjörður
Nú vindar blása sem aldrei blésu fyrr
Nú fall' öll votn til dyrafjarðar
Riðum, ridum, ridum yfir heiðina holdum
Deyr fe og deyja frændur
Fátt veit sá sem sefur. Fold flóði tekur við
Fennir í flest að vetrar sið
Ei er nauðin fogur, né frelsið hel
Sáttin sár, hneit þar vel
Ég vakna á ný í algleyminu
Hugarróin var longu seld
Med dagsbirtu er von
Dagur gengur í garð
Fokið er í flest öll grið
Dýrafjörður
Ahora los vientos soplan como nunca antes
Ahora caen todas las aguas hacia Dýrafjörður
Cabalgamos, cabalgamos, cabalgamos sobre las tierras altas
Muere el ganado y mueren los parientes
Pocos saben aquellos que duermen. La tierra recibe la marea
Amigos en su mayoría siguen las costumbres invernales
No hay belleza en la necesidad, ni la libertad es sagrada
La paz duele, se rechaza allí
Despierto de nuevo en la penumbra
La tranquilidad ya se ha ido
Con la luz del día hay esperanza
El día avanza en el jardín
La mayoría de las fronteras están despejadas