The Hours Of Sadness
Comes the golden Light of the Dogday afternoon...
waiting for the sacred Hour when he comes to my Room.
He brings me Flowers beautiful, he's been doing that for Years,
and photographic Memories, Trophies of his... Victories...
... Vouchers of Conquests, boldly flagged, streaming high... on Mass of
Battle-ships,
sailing on the troubled Seas, Waters of dull Aquaintances,
spread out on the Blackness here of this shroud-like tablecloth crocheted...-
glossy Evidance of Lust, of all the handsome Men he had.
Like an Assassin's Game of Cards,
unshuffled Oracle of Love,
of one Nightstands, half hearted Loss,
stolen Kisses, past Jerk-offs.
Liassons that went nowhere,
fleeting Moments, without Hope or Care,
all laid out now before me here
between Dessert Plates & cups of Tea.
I feel for him
as I feel for no other Man,
but Sadness is the only Thing
that he and I will ever share...
Each Polaroid, it bears a young,
but slightly out-of-focus Face,
white Teeth exposed in Flashlight-smiles,
well-defined Bodies, strong & tanned...
Names & Numbers, Cyphers traced
like Promises upon each Frame,
according to the features shown;
sadly, all poses look the same.
I hardly speak, I rarely do,
my role is just to sit & listen
to the Tales he unfolds, offers to me,
his palest "Hunt of Agony"...
...the sexless priest,
the joyless Clown,
who never judges, only frowns,
Sipping tea & offering Chocolate Cake,
for it does concole the Heart that lies in Ache.
The fading portraits on my walls,
dead people I have never met,
unlike his photos, Trophies all,
decount to Lovers, Men he had...
I feel for him
as I feel for no other Man,
but Sadness is the only Thing
that he and I will ever share...
De Uren van Verdriet
Komt het gouden Licht van de Hondenmiddag...
wachttend op het heilige Uur wanneer hij naar mijn Kamer komt.
Hij brengt me prachtige Bloemen, dat doet hij al Jaren,
en fotografische Herinneringen, Trophées van zijn... Overwinningen...
... Bonussen van Overwinningen, moedig gevlagd, wapperend hoog... op een Massa van
oorlogsschepen,
zeilend op de onrustige Zeeën, Wateren van saaie Kennissen,
uitgestrekt op de Zwartheid hier van deze lijkwitte tafelkleed gehaakt...-
glanzend Bewijs van Wellust, van al die knappe Mannen die hij had.
Als een Assassin's Spel van Kaarten,
ongeschud Orakel van de Liefde,
vandeéé Nachtstandjes, halfslachtige Verlies,
gestolen Kussen, verleden Afgetrokken.
Liaisons die nergens heen gingen,
flitsende Momenten, zonder Hoop of Zorg,
allemaal nu hier voor me uitgestald
tussen Nagerechten en kopjes Thee.
Ik voel voor hem
zoals ik voor geen andere Man voel,
maar Verdriet is het enige wat
hij en ik ooit zullen delen...
Elke Polaroid, het toont een jonge,
maar iets onscherpe Gezicht,
witte Tanden bloot in Flitsglimlachen,
goed gedefinieerde Lichamen, sterk & gebruind...
Namen & Nummers, Cijfers getekend
als Beloften op elk Frame,
volgens de getoonde kenmerken;
helaas, alle poses zien er hetzelfde uit.
Ik spreek nauwelijks, ik doe het zelden,
mijn rol is gewoon om te zitten & te luisteren
to de Verhalen die hij ontvouwt, die hij me aanbiedt,
zijn bleekste "Jacht op Lijden"...
...de seksloze priester,
de blije Clown,
wie nooit oordeelt, alleen fronsen,
Thee drinkend & Chocoladetaart aanbiedend,
want het troost het Hart dat in Pijn ligt.
De vervagende portretten op mijn muren,
dode mensen die ik nooit heb ontmoet,
anders dan zijn foto's, Trophées allemaal,
rekening houdend met de Liefhebbers, Mannen die hij had...
Ik voel voor hem
zoals ik voor geen andere Man voel,
maar Verdriet is het enige wat
hij en ik ooit zullen delen...
Escrita por: Anna-Varney Cantodea