Syyttomien
Kylmassa kolkossa huoneessa. Ilman turvaa, ihmisarvoa.
Et tieda syyta siella oloosi. Paasetko koskaan elavana vapaaksi?
Kylma kalmaa, sydan hakkaa. Odotat turhaan ruokaa, juomaa.
Uskallat et paikaltasi liikkua. Uskallat tuskin edes hengittaa.
Kuulet huutoja tuskaisia. Armoa anovia
Iskuja, aseen laukauksia. Armottomia
Syyn tiedat huutoihin. Sita myonna et itsellesi.
Kyyneleet silmissasi. Hiljaa, peitat korvasi.
Askeleet lahenee. On sinun vuorosi. Kuolla.
Pelkosi on poissa. Kipu, joka maaraa.
He viilsivat sinua kasvoihisi. Maistoit oman veresi.
He polttivat ihoasi. Tuskaasi et usko todeksi.
He nauttivat katsella kidutustasi. Eivat valittaneet, teloittivat perheesi.
Pelkosi on poissa. Kipu, joka maaraa.
Kuulet huutoja tuskaisia. Armoa anovia.
Iskuja, aseen laukauksia. Armottomia.
Kylma piipun suu hivelee niskaa.
Lasket allesi viimeista kertaa.
Kuoleman tunne sinut valtaa.
Et kipua tunne enaa koskaan.
Inocentes
En una habitación fría y sombría. Sin protección, sin dignidad.
No sabes por qué estás ahí. ¿Algún día serás liberado con vida?
El frío te hiela, el corazón late. Esperas en vano por comida, por bebida.
No te atreves a moverte de tu lugar. Apenas te atreves a respirar.
Escuchas gritos de dolor. Pidiendo clemencia.
Golpes, disparos de armas. Despiadados.
Conoces la razón de los gritos. No te la admites a ti mismo.
Lágrimas en tus ojos. En silencio, tapas tus oídos.
Los pasos se acercan. Es tu turno. Morir.
Tu miedo se desvanece. El dolor que dicta.
Te cortaron en tu rostro. Probaste tu propia sangre.
Quemaron tu piel. No crees en tu propio sufrimiento.
Disfrutaron viendo tu tortura. No se lamentaron, ejecutaron a tu familia.
Tu miedo se desvanece. El dolor que dicta.
Escuchas gritos de dolor. Pidiendo clemencia.
Golpes, disparos de armas. Despiadados.
El frío del cañón acaricia tu nuca.
Te preparas por última vez.
La sensación de la muerte te invade.
Ya no sentirás dolor nunca más.