105 Paivaa
Ei kuulunut heikoimpien itku lapi tykkitulen pauhun.
Ei laulettu ilovirsia keskella hulluuden ja kauhun.
Vaaristyi hymy pakokauhun sekaiseen irvistykseen.
Kun repivat kranaatit ruhoja kappaleiksi yksi toisensa jalkeen.
Siella sateessa mullan, lihan ja sirpaleiden.
Etenivat periksi antamatta, koko joukko samaan huutoon yhtyen:
"Hakkaa paalle !" - raikuen tulimeressa , revityn maan keskella.
Isat, pojat yhdessa kavivat, taistoon rinta rinnan menivat.
Kun tuhansissa vieraat laskettiin, oli satoja vain vastassaan.
Soturit nuo taipumattomat loivat paalle kaikella sisullaan.
Siella sateessa lumen, veren ja pirstaleiden.
Peraantymatta vastasivat sotajoukolle vihollisen.
Silmat kyynelista kuivattiin, vihalle valta annettiin.
Korpien syvyyksissa vapaus kallis kustannettiin.
Sadanviiden paivan painajainen, synnyinmaan rajoja repien.
Kun yritti raiskata valta ylivoimainen, lipun sinivalkoisen
105 Días
No se escuchaba el llanto de los más débiles a través del estruendo de los cañonazos.
No se cantaban canciones alegres en medio de la locura y el horror.
La sonrisa se distorsionaba en una mueca de pánico.
Cuando las granadas desgarraban los cuerpos en pedazos uno tras otro.
Allí, bajo la lluvia de tierra, carne y fragmentos.
Avanzaban sin rendirse, todo el grupo unido en un mismo grito:
'¡A por ellos!' - resonando en medio del fuego, en medio de la tierra desgarrada.
Padres, hijos juntos iban, peleaban hombro a hombro.
Cuando enfrentaron a miles de extraños, solo tenían cientos en su contra.
Los guerreros inflexibles avanzaron con todo su coraje.
Allí, bajo la lluvia de nieve, sangre y fragmentos.
Sin retroceder, respondieron al enemigo.
Secaron las lágrimas, dieron paso a la ira.
En lo profundo de los bosques, la libertad se pagó a un alto precio.
La pesadilla de ciento cinco días, desgarrando las fronteras de la patria.
Cuando intentaron violar con un poder abrumador, la bandera azul y blanca.