Pakana
On musta maa, taivas päällä
Kädessä taakka, takana murhe
Ranta aava, huurre kajastaa
On kädessä rakot raadannan
Velat alla vuosien
On usko kuollut
On risti kaatunut
Suvi illan vieno tuuli huokaa vuorten alta
Hongikon polkua hopeoipi kuu taivahalta
On sisällä palo pakanan poissa murhe kalman
Astuu tahto nyt tilalle tuon ristin ikuisen harhan
Mutta en sinne suohon sorru
Kunnes kannan kahta kättä
Viittä sormea minä viritän
Kynttä kymmentä ylennän
Pakana
Es tierra oscura, cielo arriba
Con una carga en la mano, detrás la tristeza
La playa despejada, el rocío brilla
En la mano hay ampollas del trabajo duro
Deudas a lo largo de los años
La fe ha muerto
La cruz ha caído
El suave viento del verano susurra desde debajo de las montañas
La luna platea el sendero del bosque desde el cielo
Dentro arde el fuego del pagano, lejos de la tristeza y la muerte
Ahora el deseo toma el lugar de esa eterna ilusión de la cruz
Pero no caeré en ese pantano
Hasta que lleve ambas manos
Yo tenso cinco dedos
Elevo diez uñas