Alors on se raccroche
Je n'arrive plus à te surprendre
Mais c'est peut être normal
Que l'amour devienne machinal
Et tes mains de moins en moins tendres
Je n'arrive plus à t'atteindre
Il y a comme un goût de souffre
Dans une fissure qui s'engouffre
Et nous empêche de nous rejoindre
On ne trouve plus pour se séduire
Que des plaisirs illusoires
Auxquels on fait semblant de croire
Pour ne pas voir qu'on chavire
Alors on se raccroche
À des branches qui se brisent
Alors on se raccroche
Jusqu'à un jour lâcher prise
Alors on s'habitue
Comme on s'habitue à tout
Et puis on continue
Comme on va jusqu'au bout
Et puis on continue
Même si c'est du temps perdu
Les années me feront moins belle
Moins désirable à tes côtés
Bien sûr je sais que s'être aimé
Ne rend jamais rien éternel
Mais je n'arrive plus à tricher
À supporter que les passions
Fassent place à la compassion
Qu'on ne s'aime plus qu'en pointillés
Alors on se raccroche
À des branches qui se brisent
Alors on se raccroche
Jusqu'à un jour lâcher prise
Alors on s'habitue
Comme on s'habitue à tout
Et puis on continue
Comme on va jusqu'au bout
Et puis on continue
Même si c'est du temps perdu
Alors on se raccroche
Alors on se raccroche
Alors on s'habitue
Comme on s'habitue à tout
Et puis on continue
Comme on va jusqu'au bout
Et puis on continue
Même si c'est du temps perdu
Dus we houden ons vast
Ik kan je niet meer verrassen
Maar dat is misschien normaal
Dat de liefde mechanisch wordt
En je handen steeds minder teder
Ik kan je niet meer bereiken
Er is een smaak van zwavel
In een scheur die zich opent
En ons verhindert om elkaar te vinden
We vinden niet meer om ons te verleiden
Dan illusies van plezier
Waar we doen alsof we in geloven
Om niet te zien dat we zinken
Dus we houden ons vast
Aan takken die breken
Dus we houden ons vast
Tot we op een dag loslaten
Dus we wennen eraan
Zoals we aan alles wennen
En dan gaan we door
Zoals we tot het einde gaan
En dan gaan we door
Ook al is het verloren tijd
De jaren maken me minder mooi
Minder begeerlijk aan jouw zijde
Natuurlijk weet ik dat elkaar liefhebben
Nooit iets eeuwig maakt
Maar ik kan niet meer liegen
Om te verdragen dat de passies
Plaatsmaken voor medelijden
Dat we elkaar alleen nog maar in stippellijnen liefhebben
Dus we houden ons vast
Aan takken die breken
Dus we houden ons vast
Tot we op een dag loslaten
Dus we wennen eraan
Zoals we aan alles wennen
En dan gaan we door
Zoals we tot het einde gaan
En dan gaan we door
Ook al is het verloren tijd
Dus we houden ons vast
Dus we houden ons vast
Dus we wennen eraan
Zoals we aan alles wennen
En dan gaan we door
Zoals we tot het einde gaan
En dan gaan we door
Ook al is het verloren tijd