Le Mal De Vivre
Ça ne prévient pas quand ça arrive, ça vient de loin
Ça s'est promené de rive en rive, la gueule en coin
Et puis un matin, au réveil, c'est presque rien
Mais c'est là, ça vous ensommeille au creux des reins
Le mal de vivre, le mal de vivre qu'il faut bien vivre, vaille que vivre
On peut le mettre en bandoulière ou comme un bijou à la main
Comme une fleur en boutonnière ou juste à la pointe du sein
Ce n'est pas forcément la misère, c'est pas Valmy, c'est pas Verdun
Mais c'est des larmes aux paupières au jour qui meurt, au jour qui vient
Le mal de vivre, le mal de vivre qu'il faut bien vivre, vaille que vivre
Qu'on soit de Rome ou d'Amérique, qu'on soit de Londres ou de Pékin
Qu'on soit d'Égypte ou bien d'Afrique, de la porte Saint-Martin
On fait tous la même prière, on fait tous le même ch'min
Qu'il est long lorsqu'il faut le faire avec son mal au creux des reins
Ils ont beau vouloir nous comprendre
Ceux qui nous viennent les mains nues
Nous ne voulons plus les entendre, on ne peut pas, on n'en peut plus
Et tous seuls dans le silence d'une nuit qui n'en finit plus
Voilà que soudain on y pense à ceux qui en sont pas revenus
Du mal de vivre, leur mal de vivre
Qu'il faut bien vivre, vaille que vivre
Et sans prévenir, ça arrive, ça vient de loin
Ça s'est promené de rive en rive, le rire en coin
Et puis un matin, au réveil, c'est presque rien
Mais c'est là, ça vous émerveille, au creux des reins
La joie de vivre, la joie de vivre, faut bien vivre, ta joie de vivre
Het Kwaad van het Leven
Het komt onverwacht als het arriveert, het komt van ver
Het heeft gewandeld van oever naar oever, met een grijns van hier tot daar
En dan op een ochtend, bij het ontwaken, is het bijna niets
Maar het is daar, het maakt je slaperig in je onderrug
Het kwaad van het leven, het kwaad van het leven dat je moet leven, wat er ook gebeurt
Je kunt het dragen als een schoudertas of als een sieraad in je hand
Als een bloem in je knoopsgat of gewoon op de rand van je borst
Het is niet per se ellende, het is niet Valmy, het is niet Verdun
Maar het zijn tranen in je ogen op de dag die sterft, op de dag die komt
Het kwaad van het leven, het kwaad van het leven dat je moet leven, wat er ook gebeurt
Of we nu uit Rome of Amerika komen, of uit Londen of Peking
Of we nu uit Egypte of Afrika komen, van de Saint-Martinpoort
We bidden allemaal dezelfde gebeden, we volgen allemaal hetzelfde pad
Het is lang als je het moet doen met de pijn in je onderrug
Ze willen ons wel begrijpen
Diegenen die met lege handen komen
We willen ze niet meer horen, we kunnen niet, we kunnen niet meer
En alleen in de stilte van een nacht die maar niet eindigt
Plotseling denken we aan degenen die niet zijn teruggekomen
Van het kwaad van het leven, hun kwaad van het leven
Dat je moet leven, wat er ook gebeurt
En zonder waarschuwing, het komt, het komt van ver
Het heeft gewandeld van oever naar oever, met een lach van hier tot daar
En dan op een ochtend, bij het ontwaken, is het bijna niets
Maar het is daar, het verwondert je, in je onderrug
De vreugde van het leven, de vreugde van het leven, je moet leven, jouw vreugde van het leven
Escrita por: Barbara (Fr 1)