Egérie Nocturne
La mort s'embrume, victoire de la Lune
Etre vivant et vision nocturne
Elle m'attire dans le tragique
Démence onirique.
Le maléfice me tient sous sa volonté
Etend son emprise dans mes pleurs esseulés
L'égérie nocturne tend sa main diaphane
Vers le chemin des âmes.
Tous ces enchantements, je transcende
Mon être, en son sein, empli de cendres
Qui brûlent l'âme de mon âme démente
Nature mal aimante
La lueur des rêves enfouis brise l'écorce
Et mes racines désertées de force.
Les branches se figent dans le froid
De l'étreinte glacée de ses doigts...
Nachtelijke Muse
De dood wordt nevelig, overwinning van de Maan
Levend wezen en nachtvisie
Ze trekt me in het tragische
Dromerige waanzin.
De betovering houdt me onder zijn wil
Verbreidt zijn greep in mijn eenzame tranen
De nachtelijke muze steekt haar diaphane hand uit
Naar het pad van de zielen.
Al deze betoveringen, ik overstijg
Mijn wezen, in haar schoot, vol as
Die de ziel van mijn dolende ziel verbrandt
Natuur die niet bemind wordt.
Het licht van begraven dromen breekt de schil
En mijn verlaten wortels worden krachteloos.
De takken verstijven in de kou
Van de ijzige omhelzing van haar vingers...