Ballad Of The Great Eastern
In 18 hundred and 59, the engineer Brunel,
Would build the greatest ship afloat, and rule the ocean's swell.
Nineteen thousand tons of steel they used to shape the mighty keel,
Forged inside the smelter where they made the gates of Hell...
And the name upon the contract, Isambard Brunel.
As day-by-day the monster grew, the engineer Brunel,
Would watch the devil's handiwork, and woe betide a man who shirks,
Or slows the pace to build the keel, nineteen thousand tons of steel,
Anyone with eyes to see is but a bride of Hell,
And the name upon the draftsman's chart, Isambard Brunel.
A riveter was on the hull with his apprentice lad,
He'd served his time with the older man, some say it was his dad.
200 men upon the shift but when the day is done,
The count is hundred 98...before the setting sun,
They searched the yard all through the night until the morning bell,
No more delays are countenanced by Isambard Brunel,
And so they work a double shift, to make the time in full,
No mention of the missing men...they seal the double hull.
The ship was launched upon the tide and all the townsfolk cheered,
A brass band played but not a word of omens they had feared,
But before the afternoon was out, the celebration wrecked,
A dignitary clutched his heart...and collapsed upon the deck.
No doctors could revive him as the telegraphs would tell,
And the name upon the coffin...Isambard Brunel.
And now upon the open sea, the mighty ship did plough,
But many feared the darkness, in the shadow of its prow.
An explosion on the lower deck, would take the souls of five,
With a growing superstition 'mong the sailors still alive.
The captain and his boy are lost while rowing to the shore,
The crew will threaten mutiny and say they'll work no more,
They began to say the ship was cursed, they hadn't even seen the worst,
They'd signed on able-bodied men, but they wouldn't sail to Hell...
When the name upon the manifest is Isambard Brunel.
For 14 years that ship will sail, misfortune taken hard,
The owners barely find a crew to reach the breakers' yard.
And as they take the plates apart, unseal the double hull,
The breakers call the foreman o'er, they'd found a human skull.
And then they find the younger man, perforced to understand,
That in the hour of their torment, he'd reached his father's hand.
In 18 hundred and 59, the engineer Brunel,
Would build the greatest ship afloat, and rule the mighty swell.
The final shift was over, and the breakers' hammers fell,
And the name upon the manifest, the contract signed in Hell,
Was the same as on the draftsman's chart...one Isambard Brunel.
Ballade Van De Grote Oosterse
In 18 honderd en 59, de ingenieur Brunel,
Zou het grootste schip ter wereld bouwen, en heersen over de oceaan.
Negentienduizend ton staal gebruikten ze om de machtige kiel te vormen,
Gesmeed in de smelter waar ze de poorten van de Hel maakten...
En de naam op het contract, Isambard Brunel.
Naarmate de dagen verstreken groeide het monster, de ingenieur Brunel,
Zou het werk van de duivel gadeslaan, en wee de man die zich verzet,
Of het tempo vertraagt om de kiel te bouwen, negentienduizend ton staal,
Iedereen met ogen om te zien is slechts een bruid van de Hel,
En de naam op de tekeningen, Isambard Brunel.
Een klinker was op de romp met zijn leerling,
Hij had zijn tijd gediend bij de oudere man, sommigen zeggen dat het zijn vader was.
200 mannen op de ploeg, maar als de dag voorbij is,
Is de telling honderd 98... voor de ondergang van de zon,
Ze doorzochten de werf de hele nacht tot de ochtendbel,
Geen uitstel wordt getolereerd door Isambard Brunel,
En zo werken ze een dubbele shift, om de tijd volledig te maken,
Geen melding van de vermiste mannen... ze verzegelen de dubbele romp.
Het schip werd te water gelaten en alle dorpelingen juichten,
Een brassband speelde maar geen woord van voortekenen die ze vreesden,
Maar voordat de middag voorbij was, was de viering verwoest,
Een dignitaris hield zijn hart vast... en viel op het dek.
Geen dokters konden hem weer tot leven brengen zoals de telegrafen zouden vertellen,
En de naam op de kist... Isambard Brunel.
En nu op de open zee, ploegde het machtige schip,
Maar velen vreesden de duisternis, in de schaduw van zijn boeg.
Een explosie op het lagere dek, zou de zielen van vijf meenemen,
Met een groeiende bijgeloof onder de zeelieden die nog leefden.
De kapitein en zijn jongen zijn verloren terwijl ze naar de kust roeien,
De bemanning zal dreigen met muiterij en zeggen dat ze niet meer willen werken,
Ze begonnen te zeggen dat het schip vervloekt was, ze hadden zelfs het ergste nog niet gezien,
Ze hadden getekend als capabele mannen, maar ze zouden niet naar de Hel zeilen...
Wanneer de naam op het manifest Isambard Brunel is.
Veertien jaar zal dat schip zeilen, tegenspoed hard ondergaan,
De eigenaren vinden nauwelijks een bemanning om de sloopwerf te bereiken.
En terwijl ze de platen uit elkaar halen, de dubbele romp ontzegelen,
Roepen de slopers de voorman, ze hadden een menselijke schedel gevonden.
En dan vinden ze de jongere man, gedwongen om te begrijpen,
Dat in het uur van hun kwelling, hij de hand van zijn vader had bereikt.
In 18 honderd en 59, de ingenieur Brunel,
Zou het grootste schip ter wereld bouwen, en heersen over de machtige golven.
De laatste shift was voorbij, en de hamers van de slopers vielen,
En de naam op het manifest, het contract getekend in de Hel,
Was dezelfde als op de tekeningen... één Isambard Brunel.
Escrita por: Gordon Sumner, Dominic James Miller, Mathes Robert, Ira Noel Coleman, Kathryn Tickell, Peter Tickell, Lawry Jo