Heimoni Kunniaa Pohjola Julisti
Koittipa vihdoin Väinämön aika,
Suomeni sankari-aika,
tietojen, taitojen, taikojen aika,
laulujen, urhojen aika.
Jolloin suur' oli Suomeni valta,
laaja laulun ja soiton maa:
Vienan päältä ja Valdain alta
Suvannon suurten vetten taa.
Jolloin Suomeni kansa sorja,
ollut ei lännen, ei ounaan orja,
jolloin Kalevan kalpa löi
ja leimusi tietäjän taika.
Kauvas valliten merta kahta
Permin purret kulki,
kauvas kaartaen Pohjanlahta
Kainuu satamat sulki.
Loitos Karjalan kannel kaikui,
kauvas kantoi Jäämin jous,
Taara-huutoja rannat raikui,
kussa Yösalon purret sous.
Silloin suur' oli Suomen kansa,
Suomen leijona voimassansa,
silloin heimoni kunniaa
koko Pohjola julisti julki.
Josp' ois Väinämö harmaapäinen
silloin tarttunut valtikkaan,
taikka lähtenyt Lemminkäinen
sukunsa suurena kulkemaan,
noussut heimonsa herttuaksi,
veljeskansojen kaitsijaksi,
Väinän rannoilta Ruijan suulle
torvien soida suonut!
Vaan ei kutsua kuullut kansa,
raikunut torven tahti
kansa ei tietänyt Kalevan tiestä,
veli ei tuntenut veikkoaan.
Josp' ois astunut silloin miesi,
kansani yhtehen tuonut,
temmannut miekkasi, rastinut tiesi,
valtasi vaajat luonut!
El Honor de mi Tribu Anunciado por el Norte
Llegó finalmente la era de Väinämö,
el héroe de mi Finlandia,
tiempo de conocimientos, habilidades, magia,
tiempo de canciones, héroes.
Cuando grande era el poder de mi Finlandia,
una tierra de extensas canciones y música:
desde Viian hasta Valdai
más allá de las grandes aguas de Suvanto.
Cuando mi pueblo finlandés era esbelto,
no era esclavo del oeste ni del sur,
cuando la espada de Kaleva golpeaba
y brillaba la magia del adivino.
Dominando lejos dos mares,
los barcos de Perm navegaban,
recorriendo lejos el Golfo de Botnia
cerrando los puertos de Kainuu.
Lejos resonaba el arpa de Carelia,
lejos se escuchaba el arco de Jääm,
los gritos de Taara resonaban en las costas,
donde navegaban los barcos de Yösalon.
Entonces grande era mi pueblo finlandés,
el león finlandés en su fuerza,
en ese momento mi tribu anunciaba
el honor de toda la región nórdica.
Si Väinämö de cabellos grises
hubiera tomado el cetro,
o si Lemminkäinen hubiera salido
caminando como un gran ancestro,
convirtiéndose en duque de su tribu,
cuidando de las naciones hermanas,
desde las costas de Väinä hasta la boca de Ruija
permitiendo que las trompetas sonaran.
Pero el pueblo no escuchó el llamado,
el ritmo de la trompeta no resonó,
el pueblo no conocía el camino de Kaleva,
el hermano no reconocía a su hermano.
Si en ese momento un hombre hubiera dado un paso,
reuniendo a mi pueblo,
tomando su espada, marcando su camino,
creando un destino glorioso.