Morana
Sa zimom svakom prilazi mi ona
Da zemlje naše hladnoćom zasije
I dok za preporodom njenim čeznem
Blistave vizije snova i gorčine
Odvlače misli moje
U kraljevstvima leda nestajem
Magijom njenom hladnom opčinjen
Stazama kročim zime i samoće
Koje za mene istkala je
Svojim prstima bijelim
I dok prilazim da poklonim se i kleknem
Pred ledenom kraljicom iz davninam
Sjetan vjetar šapuće mi glasom njenim
Kroz grane tamnih borova drevnih
Tugu njenu pronosi
Izvan dohvata smrtnika
Njen sveti prijestol stoji
Dva vuka bijela pod nogama njenim
U veličanstvensti njenom srebrnoj
Opet sastajemo se
„Sa zimom svakom uzimam ruku tvoju
Poleti sa mnom nad planine osame i smrti"
Umirući u ljepoti besramnoj
Tvoga daha sleđenog
Morana
Con cada invierno ella se acerca a mí
Para iluminar nuestra tierra con su frío
Y mientras anhelo su renacimiento
Visiones brillantes de sueños y amargura
Alejan mis pensamientos
En reinos de hielo desaparezco
Hechizado por su fría magia
Recorro los senderos del invierno y la soledad
Que ha tejido para mí
Con sus blancos dedos
Y mientras me acerco para rendirle homenaje y arrodillarme
Ante la reina de hielo de antaño
El viento melancólico me susurra con su voz
A través de las ramas de los antiguos pinos oscuros
Llevando su tristeza
Fuera del alcance de los mortales
Su trono sagrado se alza
Dos lobos blancos a sus pies
En su esplendor plateado
Nos encontramos de nuevo
"Con cada invierno tomo tu mano
Vuela conmigo sobre las montañas de soledad y muerte"
Muriendo en la belleza desvergonzada
De tu aliento helado