Spring '99
O thou, whose face hath felt the winter's wind,
Whose eyes has seen the snow-clouds hung in mist,
And the black elm tops 'mong the freezing stars,
To thee the spring will be a harvest time.
O thou, whose only book has been the light
Of supreme darkness which thou feddest on
O thou, whose only book has been the light
Of supreme darkness which thou feddest on
Night after night when phaebus was away,
To thee the spring shall be a triple morn.
O thou, whose face hath felt the winter's wind,
Whose eyes has seen the snow-clouds hung in mist,
And the black elm tops 'mong the freezing stars,
To thee the spring shall be a harvest time.
O thou, whose face hath felt the winter's wind,
Whose eyes has seen the snow-clouds hung in mist,
O thou, whose only book has been the light
Of supreme darkness which thou feddest on
Night after night when phaebus was away,
To thee the spring shall be a triple morn.
O fret not after knowledge - i have none,
And yet my song comes native with the warmth.
O fret not after knowledge - i have none,
And yet the evening listens.
He who saddens at thought of idleness cannot be idle,
And he's awake who thinks himself asleep.
O thou who bent in all the autumn-storms,
Like the trees at the moor amidst the woeful winds.
To thy wretched heart the spring shall be a triple morn -
Alas! i still long for it! i long for it!
Lente '99
O jij, wiens gezicht de winterwind heeft gevoeld,
Wiens ogen de sneeuwwolken in de mist hebben gezien,
En de zwarte iepen toppen tussen de vriezende sterren,
Voor jou zal de lente een oogsttijd zijn.
O jij, wiens enige boek het licht is geweest
Van de hoogste duisternis waarop jij je voedde.
O jij, wiens enige boek het licht is geweest
Van de hoogste duisternis waarop jij je voedde.
Nacht na nacht wanneer Phaëbus weg was,
Voor jou zal de lente een driedubbele morgen zijn.
O jij, wiens gezicht de winterwind heeft gevoeld,
Wiens ogen de sneeuwwolken in de mist hebben gezien,
En de zwarte iepen toppen tussen de vriezende sterren,
Voor jou zal de lente een oogsttijd zijn.
O jij, wiens gezicht de winterwind heeft gevoeld,
Wiens ogen de sneeuwwolken in de mist hebben gezien.
O jij, wiens enige boek het licht is geweest
Van de hoogste duisternis waarop jij je voedde.
Nacht na nacht wanneer Phaëbus weg was,
Voor jou zal de lente een driedubbele morgen zijn.
O maak je geen zorgen om kennis - ik heb er geen,
En toch komt mijn lied van nature met de warmte.
O maak je geen zorgen om kennis - ik heb er geen,
En toch luistert de avond.
Hij die treurt om de gedachte aan luiheid kan niet lui zijn,
En hij is wakker die zichzelf in slaap denkt.
O jij die gebogen bent in alle herfststormen,
Als de bomen op de heide te midden van de treurige winden.
Voor jouw ellendige hart zal de lente een driedubbele morgen zijn -
Ach! ik verlang er nog steeds naar! ik verlang ernaar!