La Maritza
La Maritza, c'est ma rivière
Comme la Seine est la tienne
Mais il n'y a que mon père
Maintenant qui s'en souvienne
Quelquefois
De mes dix premières années
Il ne me reste plus rien
Pas la plus pauvre poupée
Plus rien qu'un petit refrain
D'autrefois
Tous les oiseaux de ma rivière
Nous chantaient la liberté
Moi je ne comprenais guère
Mais mon père, lui, savait
Écouter
Quand l'horizon s'est fait trop noir
Tous les oiseaux sont partis
Sur les chemins de l'espoir
Et nous on les a suivis
À Paris
De mes dix premières années
Il ne me reste plus rien, rien
Et pourtant les yeux fermés
Moi j'entends mon père chanter
Ce refrain
De Maritza
De Maritza, dat is mijn rivier
Zoals de Seine de jouwe is
Maar alleen mijn vader
Herinnert zich dat nog steeds
Soms
Van mijn eerste tien jaren
Is er niets meer over
Geen armoedige pop
Niets dan een klein refrein
Van vroeger
Alle vogels van mijn rivier
Zongen ons de vrijheid toe
Ik begreep er niet veel van
Maar mijn vader, die wist
Te luisteren
Toen de horizon te zwart werd
Zijn alle vogels vertrokken
Over de paden van de hoop
En wij volgden hen
Naar Parijs
Van mijn eerste tien jaren
Is er niets meer over, niets
En toch, met gesloten ogen
Hoorde ik mijn vader zingen
Dit refrein
Escrita por: Delanoe Guerault, Zorro Juan