La Sedia Vuota
Signori accorrete
Ho una storia da raccontare
Io piango sogni indignati
Non abbiate timor di me
I cieli non fanno la storia
È di un giorno vero che voglio parlare
Guardate giù nelle strade
Qui troverete i perché
Scomparso in nudi sentieri
Cammina per giorni e sere
Tra lamenti nel vuoto
Nel tormento e la povertà
Lo sdegno è un'idea che si accende
Tra macerie di false barriere
Ernesto ha sguardo sicuro
E cresce con la verità
Qui nelle città grida grida la gente
Ci han rapito con l'odio il sole della verità
Ma ditelo a chi ancora non sa
Qui c'è il pianto di un uomo morto per la libertà
E voi dall'alto che predicate
Annacquati da effimeri miti
Che svendete l'amore e la vita
Per le spoglie dell'idiozia
Il sogno piange i suoi figli
E non raccoglie ideali traditi
Cammina in mezzo alla gente lungo il sentiero dell'utopia
Ma il sole dov'è portatori di democrazia?
Vi hanno visto gettarlo nel fango lì con la nostra utopia
Noi gridiamo a voi, traditori della verità
Sopra un volo gettato nel fango si rialza la nostra città
De Lege Stoel
Dames en heren, kom snel
Ik heb een verhaal te vertellen
Ik huil om verontwaardigde dromen
Wees niet bang voor mij
De hemelen maken de geschiedenis niet
Het is over een echte dag waar ik over wil praten
Kijk naar beneden op de straten
Hier vind je de redenen
Verdwenen op blote paden
Wandelt dagen en avonden
Tussen geklaag in de leegte
In de pijn en de armoede
De verontwaardiging is een idee dat opvlamt
Tussen puin van valse barrières
Ernesto heeft een zelfverzekerde blik
En groeit met de waarheid
Hier in de steden schreeuwt de mensen
Ze hebben de zon van de waarheid van ons gestolen met haat
Maar vertel het aan wie het nog niet weet
Hier is het verdriet van een man die stierf voor de vrijheid
En jullie daarboven die prediken
Verwaterd door vluchtige mythen
Die liefde en leven verkopen
Voor de resten van idioterie
De droom huilt om zijn kinderen
En verzamelt geen verraden idealen
Wandel tussen de mensen langs het pad van de utopie
Maar waar is de zon, dragers van democratie?
Ze hebben je gezien het in de modder te gooien daar met onze utopie
Wij schreeuwen naar jullie, verraders van de waarheid
Boven een vlucht in de modder staat onze stad weer op