metal mollado (part. AdeLina)
A noite cala na eira
Os cans deixaron de ouvear
Quen pisa forte na lama
Non ten nada que agochar
Como picas en segredo
Que percorren a carne crúa
Cada pulso trae a pausa
Nun romance coa censura
O medo é un reloxo
Que, aínda roto, marca as horas
Cada tic é unha fenda
Cada tac, unha memoria
E o templo sen figuras
A luz do altar consumida
Onde as pregarias non calan
E a pedra sempre é fría
Cheira ao metal mollado
Como se a noite tivese sangue
Cheira ao metal mollado
Como se a noite tivese sangue
Cheira ao metal mollado
Como se a noite tivese sangue
Cheira ao metal mollado
Como se a noite tivese sangue
Cheira ao metal mollado
Como se a noite tivese sangue
Cheira ao metal mollado
Como se a noite tivese sangue
Tivese sangue
Tivese sangue
Tivese sangue
nasses Metall (feat. AdeLina)
Die Nacht schweigt auf dem Feld
Die Hunde haben aufgehört zu bellen
Wer fest in den Schlamm tritt
Hat nichts zu verbergen
Wie Geheimnisse, die leise
Durch das rohe Fleisch ziehen
Jeder Puls bringt die Pause
In einer Romanze mit der Zensur
Die Angst ist eine Uhr
Die, auch wenn sie kaputt ist, die Stunden zählt
Jeder Tick ist ein Riss
Jeder Tack, eine Erinnerung
Und der Tempel ohne Figuren
Das Licht des Altars erloschen
Wo die Gebete nicht verstummen
Und der Stein immer kalt ist
Es riecht nach nassem Metall
Als hätte die Nacht Blut
Es riecht nach nassem Metall
Als hätte die Nacht Blut
Es riecht nach nassem Metall
Als hätte die Nacht Blut
Es riecht nach nassem Metall
Als hätte die Nacht Blut
Es riecht nach nassem Metall
Als hätte die Nacht Blut
Es riecht nach nassem Metall
Als hätte die Nacht Blut
Hätte Blut
Hätte Blut
Hätte Blut