Jaargetijde Des Doods
In deze dagen kan het leven erg donker zijn
Wanneer de zon ons steeds vroeger haar licht ontneemt
En de wereld door grijs en grauw wordt geregeerd
De ontluikende bladeren van de lente hangen nu aan de levenloze takken
Troosteloos en verloren, als een verre herinnering aan het leven dat eens was…
En als een aandenken aan de onvermijdelijke dood
Die hierop volgt…
Die hierop volgt…
Met weemoed denk ik terug aan de zomeravonden die zijn gepasseerd
En de muggen die toen dansten aan de waterkant
Maar dit alles is slechts een herinnering...
Maar dit alles is slechts een herinnering aan een tijd die nimmer wederkeert
En nadat ik van al dit verval getuige ben geweest, lijkt het mij dat het leven tevergeefs wordt geleefd...
Estación de la Muerte
En estos días la vida puede ser muy oscura
Cuando el sol nos quita su luz cada vez más temprano
Y el mundo es gobernado por el gris y el sombrío
Las hojas brotantes de la primavera cuelgan ahora de las ramas sin vida
Desoladas y perdidas, como un lejano recuerdo de la vida que una vez fue...
Y como un recordatorio de la inevitable muerte
Que le sigue...
Que le sigue...
Con melancolía recuerdo las noches de verano que han pasado
Y los mosquitos que bailaban en la orilla
Pero todo esto es solo un recuerdo...
Pero todo esto es solo un recuerdo de un tiempo que nunca volverá
Y después de haber sido testigo de toda esta decadencia, parece que la vida se vive en vano...