Tonttu
Pakkasyö on ja leiskuen,
Pohja loimuja viskoo
Kansa kartanon hiljaisen,
Yösydän-untaan kiskoo
Ääneti kuu käy kulkuaan,
Puissa lunta on valkeanaan
Kattojen päällä on lunta,
Tonttu ei vaan saa unta
Ladosta tulee, hankeen jää,
Harmaana uksen suuhun
Vanhaan tapaansa tirkistää,
Kohti taivasta, kuuhun
Katsoo metsää, min hongat on,
Tuulen suojana kartanon
Miettivi suuntaan sataan,
Ainaista ongelmataan
Vaiti metsä on alla jään,
Kaikki elämä makaa
Koski kuohuvi yksinään,
Humuten metsän takaa
Tonttu, puoleksi unissaan,
Ajan virtaa on kuulevinaan
Tuumii minne se vienee,
Missä sen lähde lienee
Pakkasyö on ja leiskuen,
Pohja loimuja viskoo
Kansa kartanon hiljaisen,
Aamuhun unta kiskoo
Ääneti kuu käy laskemaan,
Puissa lunta on valkeanaan
Kattojen päällä on lunta,
Tonttu ei vaan saa unta
Der Wichtel
Frostige Nacht und glühend,
Der Boden wirft Glutstrahlen
Das Volk des stillen Herrenhauses,
Wird vom Schlaf des Mitternachts gerissen.
Still geht der Mond seinen Weg,
Die Bäume tragen weißen Schnee.
Auf den Dächern liegt der Schnee,
Der Wichtel kann nicht schlafen.
Aus dem Schuppen kommt er, bleibt im Schnee stehen,
Grauer Blick zur alten Tür hinaus,
Wie gewohnt späht er,
In den Himmel, zum Mond.
Er schaut in den Wald, wo die Fichten sind,
Unter dem Schutz des Herrenhauses,
Denkt über die Richtung nach,
Immerzu die gleichen Probleme.
Still ist der Wald unter dem Eis,
Das ganze Leben ruht dort.
Der Wasserfall tost ganz allein,
Tropfen hören sie aus dem Wald.
Der Wichtel, halb im Schlaf,
Scheint den Fluss der Zeit zu hören,
Denkt nach, wo er wohl hingeht,
Wo seine Quelle sein mag.
Frostige Nacht und glühend,
Der Boden wirft Glutstrahlen
Das Volk des stillen Herrenhauses,
Zieht in den Morgen Schlaf.
Still geht der Mond unter,
Die Bäume tragen weißen Schnee.
Auf den Dächern liegt der Schnee,
Der Wichtel kann nicht schlafen.