Fado Malhoa
Alguém que Deus já lá tem, pintor consagrado
Que foi bem grande e nos doi já ser do passado
Pintou numa tela com arte e com vida
A trova mais bela da terra mais querida
Subiu a um quarto que viu à luz do petróleo
E fez o mais português dos quadros a óleo
Um Zé de Samarra, com a amante a seu lado
Com os dedos agarra, percorre a guitarra
E ali vê-se o fado
Faz rir a ideia de ouvir com os olhos, senhores
Fará, mas não p'ra quem já o viu mas em cores
Há vozes de Alfama naquela pintura
A banza derrama canções de amargura
Dali vos digo que ouvi a voz que se esmera
Boçal dum Faia banal, cantando a Severa
Aquilo é bairrista, aquilo é Lisboa
Boémia e fadista aquilo é de artista
Aquilo é Malhoa
Aquilo é bairrista, aquilo é Lisboa
Boémia e fadista aquilo é de artista
E aquilo é Malhoa
Fado Malhoa
Iemand die God al heeft, een erkende schilder
Die groot was en ons doet al verleden zijn
Hij schilderde op een doek met kunst en met leven
Het mooiste lied van het meest geliefde land
Hij ging naar een kamer die het licht van olie zag
En maakte het meest Portugese olieverfschilderij
Een Zé van Samarra, met zijn geliefde aan zijn zijde
Met zijn vingers grijpt hij, strijkt over de gitaar
En daar zie je het fado
Het idee om met je ogen te luisteren, heren, doet lachen
Dat zal gebeuren, maar niet voor wie het al in kleuren zag
Er zijn stemmen van Alfama in dat schilderij
De banza laat liedjes van bitterheid vloeien
Daar zeg ik jullie dat ik de stem hoorde die zich inspant
Simpel van een banale Faia, zingend over Severa
Dat is lokaal, dat is Lissabon
Bohemien en fadista, dat is van een artiest
Dat is Malhoa
Dat is lokaal, dat is Lissabon
Bohemien en fadista, dat is van een artiest
En dat is Malhoa
Escrita por: José Galhardo, Frederico Valerio