Rastanimo se
Zar više nema šetnji kroz sneni grad?
Zar stvarno sve je bilo da umre sad?
Životu sve smo dali, tad umorni smo pali,
da tako slabi doèekamo kraj...
Zar više nema sunca za isti dan,
kad više nema zvijezda za našu noæ,
ti pusti me da odem i pustim me da živim,
kad život baca sjene na naš put.
Treba poæi kad je ljubav prošla,
bolje da smo sami nego stranci!
Kad nismo sebi više nego znanci,
što èekamo ti i ja?
Kad više nema jutra za ovu noæ,
ne èekaj više sutra: sad treba poæ!
Pa neka suze teku i nek' prolaze dani,
al' treba mirno doèekati kraj!
Rastanimo se
¿Ya no hay más paseos por la ciudad soñolienta?
¿Realmente todo ha llegado a su fin ahora?
Hemos dado todo por la vida, luego caímos exhaustos,
para esperar así el final tan débiles...
¿Ya no hay sol para el mismo día,
cuando ya no hay estrellas para nuestra noche?
Déjame ir y déjame vivir,
cuando la vida arroja sombras en nuestro camino.
Es hora de irse cuando el amor ha pasado,
mejor solos que como extraños.
Cuando ya no somos más que conocidos para nosotros mismos,
¿por qué esperamos tú y yo?
Cuando ya no hay amaneceres para esta noche,
no esperes más al mañana: ¡es hora de partir!
Que las lágrimas fluyan y que los días pasen,
pero hay que esperar el final en calma.