Kaiken se kärsii
kristallit ja hopeat kilpaa kiiltää
ja lapset, ne on vaiti liian kuumissa hepenissään
isä ja äiti juhlatunnelman
tappaa voisi katseillaan
mutta kestää
hysteerinen huuto naapurissa taas alkaa
tytär ilman lupaa muuttaa
sen kelvottoman hipin punkkaan
peilistä äiti etsii hukkaan
mennyttä nuoruuttaan
hullut etsii tietä helppoon rakkauteen
toiset poimii sirpaleet aina uudelleen
kuin posliiniperheen
voi ystävätkin piruja olla kun ne suuttuu
jos loukkausta kauan jatkuu
muukalaiseksi sydän muuttuu
haavoja kauan umpeen sidotaan
kyynel meinaa...
mutta kestää
kaiken se kestää
hullut etsii tietä helppoon rakkauteen
toiset poimii sirpaleet aina uudelleen
kuin posliiniperheen
hullut etsii tietä helppoon rakkauteen
toiset poimii sirpaleet ja kasaa uudelleen
ja uudelleen
Todo sufre
cristales y platas brillan compitiendo
y los niños, callados en sus trajes demasiado calientes
padre y madre en ambiente festivo
podrían matar con sus miradas
pero aguantan
el grito histérico del vecino comienza de nuevo
la hija se muda sin permiso
a la guarida de ese despreciable hippie
la madre busca en el espejo
su juventud perdida
los locos buscan el camino hacia un amor fácil
otros recogen los fragmentos una y otra vez
como una familia de porcelana
incluso los amigos pueden convertirse en demonios cuando se enojan
si la ofensa continúa por mucho tiempo
el corazón se vuelve extranjero
las heridas se cierran lentamente
una lágrima amenaza con caer...
pero aguantan
todo lo aguantan
los locos buscan el camino hacia un amor fácil
otros recogen los fragmentos una y otra vez
como una familia de porcelana
los locos buscan el camino hacia un amor fácil
otros recogen los fragmentos y los vuelven a juntar
una y otra vez