Crooked Smile
In the little town where I grew up
And my childhood came and went
Was a dark-haired girl with a crooked smile
With whom my days were often spent
And I never gave much thanks to luck
When we'd count the stars at night
Well after fourteen years of war broke out
And they shipped me off to fight
I felt a taste of honor, until it finally hit me why
I'm too poor to dodge, and too young to vote
But I ain't too young to die
And that night I wept in darkness
Alone and on my knees
Clenched my hands as hard as they could squeeze
I'd never even kissed that girl
And I'd never fired a gun
And I always thought you couldn't be a man
Until the age of twenty-one
Seems the only thing I knew for sure
Is that they wouldn't take what's mine
So I set my thoughts on anything
That stepped across the line
And the first time I killed a man, I felt it in my chest
And many nights I saw his face until it blurred in with the rest
I felt no trace of honor when it finally came with ease
Instead I knelt down in the mud and begged him please
Take me home to see my mother
Take me home away from here
Don't let me die so young and broken
And surrounded by the smell of death and fear
I lost count along the way of ones I put in graves
But every one took a little more from a heart I couldn't save
And all the things I did out there were the furthest thing from law
So I screamed myself awake most nights and relived the things I saw
And if I could have just one last prayer, than the last thing I would see
Would be the dark-haired girl with the crooked smile
As she waved goodbye at me
But I never had much luck with prayers, I did even worse with pleas
But I'll be God-damned if I die here on my knees
I'm going home to see my mother
I'm going home away from here
I ain't going to die alone and broken
Or forsaken under skies full of despair
Scheve Glimlach
In het kleine dorp waar ik opgroeide
En mijn kindertijd kwam en ging
Was er een meisje met donker haar en een scheve glimlach
Met wie ik vaak mijn dagen doorbracht
En ik gaf nooit veel dank aan het geluk
Toen we 's nachts de sterren telden
Wel, na veertien jaar brak de oorlog uit
En stuurden ze me weg om te vechten
Ik voelde een vleugje eer, totdat het me eindelijk raakte waarom
Ik ben te arm om te ontvluchten, en te jong om te stemmen
Maar ik ben niet te jong om te sterven
En die nacht huilde ik in het donker
Alleen en op mijn knieën
Vouwde mijn handen zo hard als ik kon knijpen
Ik had dat meisje nooit eens gekust
En ik had nooit een wapen afgevuurd
En ik dacht altijd dat je geen man kon zijn
Tot je eenentwintig was
Het lijkt wel het enige dat ik zeker wist
Is dat ze niet zouden nemen wat van mij is
Dus richtte ik mijn gedachten op alles
Dat de grens overstak
En de eerste keer dat ik een man doodde, voelde ik het in mijn borst
En vele nachten zag ik zijn gezicht totdat het vervaagde met de rest
Ik voelde geen spoor van eer toen het eindelijk gemakkelijk kwam
In plaats daarvan knielde ik in de modder en smeekte hem alsjeblieft
Neem me mee naar huis om mijn moeder te zien
Neem me mee naar huis weg van hier
Laat me niet zo jong en gebroken sterven
En omringd door de geur van dood en angst
Ik verloor de tel van de mensen die ik in graven legde
Maar elke keer nam het een beetje meer van een hart dat ik niet kon redden
En al hetgene wat ik daar deed was het verste van de wet
Dus schreeuwde ik mezelf 's nachts wakker en herbeleefde de dingen die ik zag
En als ik nog maar één laatste gebed kon hebben, dan zou het laatste dat ik zou zien
Het meisje met het donkere haar en de scheve glimlach zijn
Terwijl ze afscheid van me zwaaide
Maar ik had nooit veel geluk met gebeden, ik deed nog slechter met smeekbeden
Maar ik zal verdomd zijn als ik hier op mijn knieën sterf
Ik ga naar huis om mijn moeder te zien
Ik ga naar huis weg van hier
Ik ga niet alleen en gebroken sterven
Of verlaten onder een lucht vol wanhoop
Escrita por: Justin Mather