395px

Nach dem Nebel

Thy Catafalque

Köd Utánam

Szárnyal a rengeteg, hajában a hold ül,
fénye az ablakom, takarómon rezdül
a csillagos égbolt, éji kerék jár
körbe a ház fölött, százezer év már
elmúlt és alszom és álmodom egyre,
zakatol a vaskocsi fel a palahegyre.
Át a mezõkön, túl a kaszálón
futnak a felhõk, száll a kabátom
a szélben, ó a szélben.

Andezit dolgozik, zúg a sötétben,
zümmög a széntelep, hunyorog a testben.
Alszom és alszom és álmodom egyre,
futnak a felhõk fenn dideregve.
Futnak a felhõk, szállok a szélben
át az idõkön, mint a mesében,
alszom és alszom és álmodom egyre,
szalma zizeg, pörög, hull a szememre
a holdból, ó a holdból.

Nach dem Nebel

Die Wälder schweben, der Mond sitzt in ihrem Haar,
sein Licht flackert an meinem Fenster, auf meiner Decke klar.
Der sternenklare Himmel, das nächtliche Rad dreht sich
über dem Haus, schon seit hunderttausend Jahren, wie ich.
Ich schlafe und schlafe und träume immerzu,
das Eisenbahnwagen rattert hinauf zum Schieferberg, im Nu.
Über die Felder, jenseits der Wiesen,
rennen die Wolken, mein Mantel weht im Winde,
im Wind, oh im Wind.

Andesit arbeitet, es dröhnt in der Dunkelheit,
das Kohlelager summt, blinzelt im Körper, bereit.
Ich schlafe und schlafe und träume immerzu,
die Wolken rennen oben, fröstelnd, im Nu.
Die Wolken rennen, ich fliege im Wind,
über die Zeiten, wie im Märchen geschwind,
ich schlafe und schlafe und träume immerzu,
Stroh raschelt, dreht sich, fällt auf mein Auge zu,
vom Mond, oh vom Mond.