Última Vez
Eu me lembro da última vez que eu te vi, já bem depois do fim
Outra fase
Já no tempo de quase esquecer, pós sofrer e entender
Liberdade
Quase a ponto de me perguntar se o que amei foi você
Ou foi só uma imagem
E foi chocante ver você de novo na minha frente
E o impacto de não ser tão diferente
E aquele monte todo de símbolos doidos que alguém
Para nós pode ser
E as tantas memórias que eu já nem lembrava de ter
Porque de repente a gente já estava
Conversando de novo, rindo um do outro
Ela então ficou séria outra vez e falou
Cara, será que não sente nem mais um pouco?
Sabe eu tento me manter durão pra esquecer
Mas eu sinto sim muita saudade de você
Ela riu da minha cara, eu ri da dela
O aperto no peito, a risada sincera
E a tímida intimidade de quem já não sabe
Se ainda conhece um ao outro
E a sensação de sentar outra vez nesse estranho conforto
E como a letra do som que tocava a gente riu, e riu e ria
Há quanto tempo eu não fico chapado, eu falei
Ela: Viu? Bem melhor que bebida
Como é raro pra mim ficar tão à vontade assim com alguém hoje em dia
É que eu, você, nós dois já temos um passado, ela cantou e me puxou pro quarto
Olhos nos olhos, os dois pelados, abraçados juntos até o final
Pra depois descansar no meu peito
Meus dedos entre os seus cabelos, pele no lençol
A beatlemania, o indie, os mutantes, os cartões postais
As piadas internas, as pernas trançadas
Cansadas desse nunca mais todas as cicatrizes que você me fez
E as marcas tristes que eu deixei em você
E se antes ninguém chorava mais, agora chora todo mundo
E a gente se olhou fundo e fez mais uma vez
Por algum tempo, mas já sem chegar no final
Porque vai ficando doído mexer desse jeito no emocional
Acho que eu que fui tolo de achar que isso agora era só vontade do corpo
De pensar que a gente já tinha se superado, estava em outro ponto
E talvez não se deva mexer no que, até que enfim, está cicatrizando
Já eu nem quis pensar, ela disse
Eu quero apagar tudo isso
Eu só queria voltar pro lugar onde a gente parou antes de se perder no caminho
Eu não sabia mais como era fria a vida sem o seu carinho
Mas mais triste é saber que sabemos que juntos também ficou frio
E se a melhor opção nessa história é ruim, como pode haver algum sentido?
E ela riu, pela última vez, e pulando em cima de mim falou
Tamo tudo fudido
Mas eu pelado e ela em cima de mim não fizemos mais nada além de silêncio
Por notar que nós dois já passamos por tudo, e no fundo, no fundo
Não sobrou mais nada pra gente
E talvez nem falar, nem chorar
Pois pra nós já passou até a despedida
Porque a gente sabe, e talvez sempre soube
Que só separados achamos saída
E que às vezes se escolhe entre amor e alegria na vida
Eu me lembro da última vez que eu te vi
Já bem depois do fim
Outra fase
Laatste Keer
Ik herinner me de laatste keer dat ik je zag, al lang na het einde
Een andere fase
Al in de tijd van bijna vergeten, na het lijden en begrijpen
Vrijheid
Bijna op het punt om me af te vragen of wat ik hield van jou was
Of was het slechts een beeld
En het was schokkend je weer voor me te zien
En de impact van niet zo anders te zijn
En al die gekke symbolen die iemand
Voor ons kan zijn
En al die herinneringen waarvan ik me niet eens meer herinnerde dat ik ze had
Want ineens waren we al weer
Aan het praten, lachend om elkaar
Ze werd toen weer serieus en zei
Hé, voel je niet eens een beetje meer?
Weet je, ik probeer stoer te blijven om je te vergeten
Maar ik mis je echt heel erg
Ze lachte om mijn gezicht, ik lachte om het hare
De druk op mijn borst, de oprechte lach
En de verlegen intimiteit van wie niet meer weet
Of ze elkaar nog kennen
En het gevoel om weer in die vreemde comfort te zitten
En zoals de tekst van het nummer dat speelde, lachten we, en lachten we en lachten
Hoe lang is het geleden dat ik stoned was, zei ik
Zij: Zie je? Veel beter dan drank
Hoe zeldzaam het voor mij is om me zo op mijn gemak te voelen met iemand tegenwoordig
Het is dat ik, jij, wij tweeën al een verleden hebben, zong ze en trok me de kamer in
Ogen in ogen, allebei naakt, samen tot het einde
Om daarna op mijn borst te rusten
Mijn vingers door jouw haren, huid op het laken
De beatlemania, de indie, de mutanten, de ansichtkaarten
De inside jokes, de verstrengelde benen
Moe van dat nooit meer, al die littekens die je me gaf
En de treurige merken die ik op jou achterliet
En als eerst niemand meer huilde, huilt nu iedereen
En we keken diep in elkaars ogen en deden het nog een keer
Voor een tijdje, maar al zonder het einde te bereiken
Omdat het pijnlijk wordt om zo in de emoties te wroeten
Ik denk dat ik dom was om te denken dat dit nu alleen maar een lichamelijke behoefte was
Te denken dat we elkaar al hadden overwonnen, op een ander punt waren
En misschien moet je niet rommelen met wat, eindelijk, aan het genezen is
Ik wilde er niet eens over nadenken, zei ze
Ik wil dit allemaal wissen
Ik wilde gewoon terug naar de plek waar we stopten voordat we verdwaalden op de weg
Ik wist niet meer hoe koud het leven was zonder jouw genegenheid
Maar treuriger is het te weten dat we weten dat het samen ook koud bleef
En als de beste optie in dit verhaal slecht is, hoe kan er dan enige zin zijn?
En ze lachte, voor de laatste keer, en springend op mij zei ze
We zijn allemaal verdoemd
Maar ik naakt en zij bovenop mij deden niets meer dan zwijgen
Omdat we merkten dat we alles al hadden doorgemaakt, en diep van binnen
Er niets meer voor ons overbleef
En misschien zelfs niet praten, niet huilen
Want voor ons is zelfs het afscheid al voorbij
Omdat we weten, en misschien altijd hebben geweten
Dat we alleen gescheiden een uitweg vinden
En dat je soms moet kiezen tussen liefde en vreugde in het leven
Ik herinner me de laatste keer dat ik je zag
Al lang na het einde
Een andere fase