Kova Maa
Yli metsän, pellon, kirkonkellot
Ne kumeana kaikaa sunnuntain
Mustissaan oli pappi ja suku
Mutta joku siitä haudalta puuttui kai
Vanhempi veli meni rankamettään
Eikä se joutanut saattelemaan
Isä oli toiselle antanu talon
Toiselle jäi vaan kova maa
Kylmä ja kova maa
Mun kotimaa, isieni maa
Karu kansa ja kova maa
Mun oma maa
Kuunnelkaa kun se laulaa
Kanttori veisaa kun arkussa vainaa
Vanhalla kirkolla siunaillaan
Pitkin mäkeä on saattoväkeä
Ämmien joukossa kuiskaillaan
Tuli rankakuormalla mustalla ruunalla
Ruumishuoneen risteykseen
Nähny ei kettään, kääntyi mettään
Eikä se katsonut taakseen
Kylmä ja kova maa
Mun kotimaa, isieni maa
Karu kansa ja kova maa
Mun oma maa
Kuunnelkaa kun se laulaa
Pantiin multiin, kotia tultiin
Siinä se on ja se piisaa
Yöt on öitä ja päivät on töitä
Talvella kuolleita muistellaan
Mutta illan hämärässä kumminkin
Sillä veljellä polttaa rintaa
Se ruusupensaan oksan taittaa
Pimeän tullen katoaa
Kylmä ja kova maa...
Tierra Dura
A través del bosque, el campo, las campanas de la iglesia
Resuenan sordamente el domingo
El cura y la familia estaban de luto
Pero algo faltaba en la tumba, supongo
El hermano mayor se fue al bosque de abedules
Y no tuvo tiempo de acompañar
El padre le dio una casa al otro
Al otro solo le quedó tierra dura
Fría y dura tierra
Mi patria, la tierra de mis ancestros
Gente ruda y tierra dura
Mi propia tierra
Escuchen cuando canta
El organista canta mientras el difunto está en el ataúd
En la vieja iglesia se le da el último adiós
Por la colina hay gente acompañando
Entre las mujeres se susurra
Llegó con un carro de abedul negro
Hasta la encrucijada del depósito de cadáveres
No vio a nadie, se dio la vuelta hacia el bosque
Y no miró hacia atrás
Fría y dura tierra
Mi patria, la tierra de mis ancestros
Gente ruda y tierra dura
Mi propia tierra
Escuchen cuando canta
Fue enterrado, se volvió a casa
Ahí está y es suficiente
Las noches son noches y los días son trabajo
En invierno se recuerda a los muertos
Pero en la penumbra de la noche de todos modos
Ese hermano siente un fuego en el pecho
Rompe una rama del rosal
Y desaparece cuando llega la oscuridad
Fría y dura tierra...