Punainen Viiva
Niin on onnea ja iloa
vielä;
päiviä on pakassa
paljon...
Vaan mitä vastaat, kun
kysytään, että paljonko?
Onnea; onnesi on käsillä
tässä lyhyessä hetkessä
jossa kesä on kadonnut…
Syksy talveksi taipuu jo.
Niin on yksi aivan alussa
mutta toinen on jo lopussa:
riuhtoo vaisuilla voimillaan,
kohti harmautta raahustaa.
Nyt voit hyvästisi toivottaa
ja myös hyväksyä, että maa
nielee sen minkä synnytti
eikä aio palauttaa.
Tuon hetken tullen me muistamme sen;
muistamme kadonneet, kuolleet,
jotka jo otettiin sinne pimeän syliin.
Muistamme sen vääjäämättömyyden;
rakkaimman ihmisen
nimi kaikesta katoaa.
Viiva vedetään sen yli.
Kuolema kulkee täällä päällä maan,
tekee joukossamme tekojaan:
antaa aikamme kulua,
kunnes lähtömme määrittää.
Niin on onnea ja iloa
vielä
päiviä on pakassa
paljon…
Pois niitä otetaan,
mutta montako jää?
Línea Roja
Así que hay felicidad y alegría
aún;
hay muchos días
en la reserva...
Pero ¿qué respondes cuando
preguntan cuánto?
Felicidad; tu felicidad está cerca
en este breve momento
donde el verano ha desaparecido...
El otoño se inclina hacia el invierno ya.
Así que uno está justo al principio
pero el otro ya está al final:
se retuerce con fuerzas débiles,
arrastrándose hacia la grisura.
Ahora puedes despedirte
y también aceptar que la tierra
se traga lo que engendró
y no tiene intención de devolverlo.
Cuando llegue ese momento lo recordaremos;
recordaremos a los perdidos, a los muertos,
que ya fueron llevados al abrazo oscuro.
Recordaremos su inevitabilidad;
el nombre de la persona más querida
se desvanece de todo.
Una línea se traza sobre ella.
La muerte camina sobre la faz de la tierra,
haciendo sus acciones entre nosotros:
deja que nuestro tiempo pase,
hasta que nuestro destino se defina.
Así que hay felicidad y alegría
aún
hay muchos días
en la reserva...
Se llevan algunos,
¿pero cuántos quedan?