Les Trois Cloches
Village au fond de la vallee
Comme egare, presque ignore
Voici dans la nuit etoilee
Qu'un nouveau-ne nous est donne
Jean-Francois Nicot il se nomme
Il est joufflu, tendre et rose
A l'eglise beau petit homme
Demain tu seras baptise
Une cloche sonne sonne
Sa voix d'echos en echos
Dit au monde qui s'etonne
C'est pour Jean-Francois Nicot
C'est pour accueillir une ame
Une fleur qui s'ouvre au jour
A peine, a peine une flamme
Encore faible qui reclame
Protection, tendresse, amour
Village au fond de la vallee
Loin des chemins loin des humains
Voici qu'apres 19 annees
Coeur en emoi le Jean-Francois
Prend pour femme la douce Elise
Blanche comme fleur de pommier
Devant Dieu dans la vieille eglise
Ce jour ils se sont maries
Tout's les cloches sonnent sonnent
Leurs voix d'echos en echos
Merveilleusement couronnent
La noce a Francois Nicot
Un seul corps une seule ame
Dit le pretre et pour toujours
Soyez une pure flamme
Qui s'eleve et qui proclame
La grandeur de notre amour
Village au fond de la vallee
Des jours ,des nuits le temps a fui
Voici dans la nuit etoilee
Un coeur s'endort Francois est mort
Car toute chair est comme l'herbe
Elle est comme la fleur des champs
Epis, fruits murs, bouquets et gerbes
Helas tout va se dessechant
Une cloche sonne, sonne
Elle chante dans le vent
Obsedante et monotone
Elle redit aux vivants
"Ne tremblez pas, cours fideles
Dieu vous fera signe un jour
Vous trouverez sous Son aile
Avec la vie eternelle
L'eternite de l'amour."
Une cloche sonne, sonne
Elle chante dans le vent
Obsedante et monotone
Elle redit aux vivants
"Ne tremblez pas, cours fideles
Dieu vous fera signe un jour
Vous trouverez sous Son aile
Avec la vie eternelle
L'eternite de l'amour."
De Drie Klokken
Dorp aan de voet van de vallei
Bijna vergeten, bijna onbekend
Hier in de sterrennacht
Wordt een pasgeborene ons gegeven
Jean-Francois Nicot is zijn naam
Hij is dik, teder en roze
In de kerk, een mooi klein mannetje
Morgen word je gedoopt
Een klok luidt, luidt
Zijn stem van echo's in echo's
Zegt tegen de wereld die zich verwondert
Het is voor Jean-Francois Nicot
Het is om een ziel te verwelkomen
Een bloem die zich opent voor de dag
Bijna, bijna een vlam
Nog zwak die vraagt om
Bescherming, tederheid, liefde
Dorp aan de voet van de vallei
Ver weg van paden, ver weg van mensen
Hier, na 19 jaren
Met een onrustig hart
Neemt Jean-Francois de lieve Elise tot vrouw
Wit als een bloesem van een appelboom
Voor God in de oude kerk
Zijn ze op deze dag getrouwd
Alle klokken luiden, luiden
Hun stemmen van echo's in echo's
Kronen wonderbaarlijk
Het huwelijk van Francois Nicot
Één lichaam, één ziel
Zegt de priester en voor altijd
Wees een pure vlam
Die oprijst en die verkondigt
De grootheid van onze liefde
Dorp aan de voet van de vallei
Dagen, nachten, de tijd is gevlogen
Hier in de sterrennacht
Slaapt een hart, Francois is dood
Want alle vlees is als gras
Het is als de bloem van de velden
Aren, rijpe vruchten, boeketten en bundels
Helaas, alles zal verwelken
Een klok luidt, luidt
Ze zingt in de wind
Obsedant en monotoon
Ze herhaalt het tegen de levenden
"Wees niet bang, trouwe harten
God zal jullie op een dag een teken geven
Jullie zullen vinden onder Zijn vleugel
Met het eeuwige leven
De eeuwigheid van de liefde."
Een klok luidt, luidt
Ze zingt in de wind
Obsedant en monotoon
Ze herhaalt het tegen de levenden
"Wees niet bang, trouwe harten
God zal jullie op een dag een teken geven
Jullie zullen vinden onder Zijn vleugel
Met het eeuwige leven
De eeuwigheid van de liefde."
Escrita por: Jean Villard