Berranteiro
Ai, vamo boiada, vamo, o berranteiro chamando.
É longa nossa jornada, meu baio já tá cansando.
Vamo pelo ataio, o patrão já tá esperando.
Quando chega na pousada, boiada fica pastando.
Peão dorme no sereno e passa a noite sonhando.
Berranteiro junta o gado e o dia vem clareando.
A boiada quando estora nunca respeita o ponteiro.
Pelo toque do berrante se conhece o berranteiro.
Quem vende gado fiado sempre quebra o boiadeiro.
Vejo a estrada boiadeira no campo da minha infância.
Cada passo é uma saudade, cada viage é uma lembrança.
O repique do berrante, que faz encurtá a distância.
Berranteiro
Ai, laten we gaan, de kudde roept, de hoorn klinkt.
Onze reis is lang, mijn paard is al moe.
Laten we verder gaan, de baas wacht al op ons.
Als we bij de herberg aankomen, graast de kudde.
De cowboy slaapt in de koelte en droomt de nacht door.
De hoornblazer verzamelt het vee en de dag breekt aan.
De kudde, als ze losbarst, respecteert nooit de tijd.
Aan het geluid van de hoorn herken je de hoornblazer.
Wie vee op krediet verkoopt, breekt altijd de boer.
Ik zie de veedrijversweg in het veld van mijn kindertijd.
Elke stap is een herinnering, elke reis is een gedachte.
Het geluid van de hoorn, dat de afstand verkort.
Escrita por: Tonico, Anacleto Rosas