De zon gaat op
Ik zing van 't leven dat zo prachtig is
Van 't leven met 'n lach en met 'n traan
Van 't leven dat zo onverwacht reusachtig is
Als op lege plekken toch weer bloemen staan
Ik zing van 't leven met z'n blije hoge zije
Van: dat zou 'k nog wel es over willen doen
Van 'n leven om waanzinnig mee te vrijen
Of van 'n leven dichter bij je dan 'n zoen
refren':
De zon gaat op
De zon gaat onder
De zon gaat op
En lacht aan je ruit
De zon gaat op
De zon gaat onder
De zon gaat onder
Ik zing van 't leven dat wonderen doet
Als een hand het lage land met lente siert
En de hoge hemelen bliksemen en donderen doet
Of de laatste mooie zomerdagen viert
't Heeft mijn mooiste luchtkastelen afgebroken
Ik ken de lach maar ook de hulpeloze schreeuw
Ik heb gezongen met de weemoed in mijn knokken
Dat liefde lente was maar ook een beetje sneeuw
refren'
'k Zing van 't leven dat zo zot kan zijn
Zo kapot kan zijn, zo leeg kan zijn, zo kil
Dat van de duvel en zijn moer maar ook van God kan zijn
Totdat je eigenlijk zegt: doe nou maar wat je wil
Je hebt je zoveel mooie dingen voorgenomen
Maar dan opeens dan kent 't leven geen pardon
En je ballon blijft ergens hangen in de bomen
Terwijl jij denkt dat je op weg bent naar de zon
En ze gaat op
De zon gaat onder
De zon gaat op
En lacht aan je ruit
De zon gaat op
De zon gaat onder
De zon gaat onder
Maar ze gaat niet uit
El sol sale
Canto sobre la vida que es tan maravillosa
De la vida con una sonrisa y una lágrima
De la vida que es tan inesperadamente gigantesca
Como flores que vuelven a crecer en lugares vacíos
Canto sobre la vida con sus altibajos felices
De: eso es algo que volvería a hacer
De una vida para disfrutar locamente
O de una vida más cercana a ti que un beso
Estribillo:
El sol sale
El sol se pone
El sol sale
Y sonríe en tu ventana
El sol sale
El sol se pone
El sol se pone
Canto sobre la vida que hace maravillas
Cuando una mano adorna la tierra baja con primavera
Y los cielos altos truenan y relampaguean
O celebra los últimos días hermosos de verano
Ha derribado mis castillos en el aire más hermosos
Conozco la risa pero también el grito desesperado
He cantado con la melancolía en mis huesos
Que el amor era primavera pero también un poco de nieve
Estribillo
Canto sobre la vida que puede ser tan loca
Tan destrozada, tan vacía, tan fría
Que puede ser del diablo y su madre pero también de Dios
Hasta que finalmente dices: haz lo que quieras
Te has propuesto tantas cosas hermosas
Pero de repente, la vida no perdona
Y tu globo se queda atrapado en los árboles
Mientras crees que estás camino al sol
Y sale
El sol se pone
El sol sale
Y sonríe en tu ventana
El sol sale
El sol se pone
El sol se pone
Pero no se apaga