De piano
Ik heb een mooie, ouwe piano
Hij is m'n allerbeste vrind
Met op z'n borst twee koop'ren luchters
Die ik nog altijd prachtig vind
Wij gingen samen door 't leven
Vanaf 't moment dat ik 'm zag
En dat is altijd zo gebleven
Zeg maar: tot vandaag de dag
En ik kan er geen genoeg van krijgen
Als ik die ouwe toetsen aai
En dan denk ik bij m'n eigen
Old soldiers never die
Hij zal zich nooit op iets beroemen
Bleef met de pootjes op de grond
Ik kreeg 't applaus en ik kreeg de bloemen
Als hij thuis te zwijgen stond
Soms zingt 'ie zacht van minnekozen
Totdat ik op een wolkje drijf
Dan groeien vierentwintig rozen
Uit z'n glanzend zwarte lijf
Ik kan er geen genoeg van krijgen
Als ik die ouwe toetsen aai
En dan denk ik bij m'n eigen
Old soldiers never die
Hij is de stem die mij doet zingen
Wie was ik zonder hem geweest
Hij is't begin van al m'n dingen
Begin en einde van m'n feest
En zie ik hem in donk're dagen
Wat troosteloos in de kamer staan
Dan steek ik in de koop'ren luchters
Allebei de kaarsen aan
Want ik kan d'r geen genoeg van krijgen
Als ik z'n ouwe toetsen aai
En dan denk ik bij m'n eigen
Old soldiers never die
They just fade away
They just fade away
Del piano
Tengo un hermoso y viejo piano
Él es mi mejor amigo
Con dos candelabros de cobre en su pecho
Que sigo encontrando hermosos
Hemos pasado la vida juntos
Desde el momento en que lo vi
Y siempre ha sido así
Podría decirse: hasta el día de hoy
Y no me canso de él
Cuando acaricio esas viejas teclas
Y entonces pienso para mí mismo
Los viejos soldados nunca mueren
Nunca se jactará de nada
Se mantuvo con los pies en la tierra
Yo recibía los aplausos y las flores
Mientras él permanecía en silencio en casa
A veces canta suavemente de amor
Hasta que me elevo en una nube
Entonces crecen veinticuatro rosas
De su brillante cuerpo negro
No me canso de él
Cuando acaricio esas viejas teclas
Y entonces pienso para mí mismo
Los viejos soldados nunca mueren
Él es la voz que me hace cantar
¿Quién sería yo sin él?
Es el comienzo de todas mis cosas
El principio y el fin de mi fiesta
Y cuando lo veo en días oscuros
Parado melancólico en la habitación
Enciendo las velas en los candelabros
Ambas velas
Porque no me canso de él
Cuando acaricio sus viejas teclas
Y entonces pienso para mí mismo
Los viejos soldados nunca mueren
Solo se desvanecen
Solo se desvanecen