Pijpestelen
Ik heb het lied al 100 maal gezongen
Van zonneschijn en het leven is zo zoet
Ik zing dat lied zolang ik lucht heb ik m'n longen
Al giet het pijpestelen op m'n strooien hoed
La vie, la vie, la vie est formidable
Zingt Chevallier, Montand of Aznavour
Maar ook al is dat leven soms wat miserabel
Je zingt maar door, je bent ten slotte troubadour
Ik schreef 'n lied terwijl de anderen sliepen
Van rozengeur en louter lentelicht
Toch heb ik af en toe wel anders moeten piepen
Maar dan ging net mijn trein naar Hamburg of Maastricht
Maar ik heb het lied weer steeds opnieuw gezongen
Van mensen zie de zon daar boven staan
En ook al klonk het af en toe wat verwrongen
Als ik mijn eigen lieve zon zag ondergaan
Maar ze komt terug, ook midden in misere
Ze komt terug, die veel bezongen zon
Het kan een glimlach zijn die straalt in de parterre
Het kan een kind zijn met een blauwe luchtballon
Maar het is de kunst om juist wanneer het donkert
Het licht te zien ook in een stil verdiet
Die ene ster te zien die altijd nog wat flonkert
Dat is de kunst van ieder mens zijn levenslied
Ik vind de zon terug in al mijn liedjes
Ik wou dat ik er een miljoen bezat
Dan ging 'k de straat op en strooide melodietjes
Als witte vlinders op het grijze zebrapad
Ik heb het lied al 100 maal gezongen
Van zonneschijn en het leven is zo zoet
Ik zing dat lied zolang ik lucht heb ik mijn longen
Al giet het pijpestelen op m'n strooien hoed
Al giet het pijpestelen op m'n strooien hoed
Lloviendo a Cántaros
He cantado la canción 100 veces
De la luz del sol y la vida es tan dulce
Canto esa canción mientras tenga aire en mis pulmones
Aunque llueva a cántaros sobre mi sombrero de paja
La vida, la vida, la vida es formidable
Canta Chevallier, Montand o Aznavour
Pero aunque la vida a veces sea un poco miserable
Uno sigue cantando, al fin y al cabo es un trovador
Escribí una canción mientras los demás dormían
De aroma a rosas y pura luz primaveral
Aunque a veces he tenido que pasar apuros
Pero entonces justo tomaba mi tren a Hamburgo o Maastricht
Pero he vuelto a cantar la canción una y otra vez
De la gente viendo el sol brillar allá arriba
Y aunque a veces sonara un poco desafinado
Cuando veía mi propio querido sol ponerse
Pero ella regresa, incluso en medio de la miseria
Ella regresa, ese sol tan cantado
Puede ser una sonrisa que brilla en la platea
Puede ser un niño con un globo azul en el cielo
Pero es el arte de ver justo cuando oscurece
La luz incluso en un silencioso pesar
Ver esa estrella que aún brilla un poco
Ese es el arte de la canción de la vida de cada persona
Encuentro el sol de nuevo en todas mis canciones
Desearía tener un millón de ellas
Entonces saldría a la calle y esparciría melodías
Como mariposas blancas en el gris paso de cebra
He cantado la canción 100 veces
De la luz del sol y la vida es tan dulce
Canto esa canción mientras tenga aire en mis pulmones
Aunque llueva a cántaros sobre mi sombrero de paja
Aunque llueva a cántaros sobre mi sombrero de paja