Homem de Pedra
Já fui um grão de areia, todos pisavam em mim
Agora resolvi tomar uma decisão
Não sou mais grão de areia, virei uma pedra bruta
De pedra transformei também o meu coração
De pedra muito dura fiz pra sempre meu destino
De aço construí minha imaginação
O pranto dos meus olhos para sempre envenenei
Pra matar seu orgulho e a sua traição
Sou um homem de pedra e não penso mais em nada
Foi o meu sofrimento que me fez ficar assim
Não amo mais ninguém e não quero ser amado
E agora desse jeito quero ver quem pisa em mim
Homem de pedra que não tem mais compaixão
Não tem alma, não tem nada nem amor, nem ilusão
E só assim silenciou meu sofrimento
Sou agora uma estátua sem-abrigo no relento
Man van Steen
Ik was ooit een korrel zand, iedereen trapte op mij
Nu heb ik besloten om een keuze te maken
Ik ben geen korrel zand meer, ik ben een ruwe steen geworden
Van steen heb ik ook mijn hart gemaakt
Van keiharde steen heb ik voor altijd mijn lot gesmeed
Van staal heb ik mijn verbeelding gebouwd
De tranen van mijn ogen heb ik voor altijd vergiftigd
Om je trots en je verraad te doden
Ik ben een man van steen en denk nergens meer aan
Het was mijn lijden dat me zo heeft gemaakt
Ik hou niet meer van iemand en wil niet meer bemind worden
En nu op deze manier wil ik zien wie er op mij trapt
Man van steen die geen medelijden meer kent
Geen ziel, niets, geen liefde, geen illusie
En zo heeft mijn lijden gezwegen
Ik ben nu een standbeeld zonder onderdak in de open lucht
Escrita por: Creone, Correto