Go to the mosk
De maan schijnt over Marrakesh
Krekels tsjirpen zacht
Verborgen in het struikgewas
Op een verlaten pleinterras
Zit een in wit geklede man
Die geheimzinnig lacht
Een vage schaduw nadert hem
Niets verstoort de rust
Over het verstilde plein
De schaduw blijkt een kind te zijn
En omhelst de blanke man
Die het voorzichtig kust
Dit gebeurt zo elke nacht
Dit maakt niemand stuk
De jongen hij is al jaren groot
De blanke man reeds jaren dood
Toch lopen zij hier hand in hand
Dit is het geluk
Ir a la mezquita
La luna brilla sobre Marrakech
Los grillos cantan suavemente
Escondido entre la maleza
En una terraza desierta
Se sienta un hombre vestido de blanco
Que ríe misteriosamente
Una sombra vaga se acerca a él
Nada perturba la calma
Sobre la plaza silenciosa
La sombra resulta ser un niño
Y abraza al hombre blanco
Que lo besa con cuidado
Esto sucede cada noche
Esto no lo rompe nadie
El niño ha crecido durante años
El hombre blanco lleva años muerto
Aun así caminan de la mano aquí
Esto es la felicidad