Na de storm
Ik zag de donkergrijze massa
De golven beukten op de dijk
Ik zag boom bijna breken in de wind,
De bliksem en de donder vielen tegelijk
Toen zag ik niets ik had water in mijn ogen
De wind sneed mijn adem af en geselde mijn huid
Ik gaf een schreeuw om mijn eigen stem te horen
En ik weet nog dat ik dacht hier kom ik nooit meer uit
Nu de wolken zijn verdwenen
Nu de regen is gestopt is gestopt
En in de plassen op de straat
De zon weerschijnt
Zou het niet altijd moeten zijn als nu
Als in de stilte na de storm
Waarin ik kijk naar wat er op het strand ligt
Naar wat er overbleef van het schip dat is vergaan
Waarin ik beef als ik weer naar huis loop
Bang dat wat me lief is niet is blijven staan
Waarin ik ren de laatste honderd meter
En elke stap mijn zekerheid verder ondermijnt
Waarin ik schreeuw om jouw stem te horen
De stem die mij vertelt wij blijven overeind
De wolken zijn verdwenen
De regen is gestopt is gestopt
En in de plassen op de straat
De zon weerschijnt
Zou het niet altijd moeten zijn als nu
Als in de stilte na de storm
Después de la tormenta
Vi la masa gris oscuro
Las olas golpeaban en el dique
Vi un árbol casi romperse en el viento,
El relámpago y el trueno cayeron al mismo tiempo
Entonces no vi nada, tenía agua en los ojos
El viento cortaba mi aliento y azotaba mi piel
Di un grito para escuchar mi propia voz
Y recuerdo que pensé que nunca saldría de aquí
Ahora las nubes han desaparecido
Ahora la lluvia ha parado
Y en los charcos en la calle
El sol brilla
Debería ser siempre así
Como en el silencio después de la tormenta
Donde miro lo que yace en la playa
Lo que quedó del barco que se hundió
Donde tiemblo al volver a casa
Temeroso de que lo que amo no haya resistido
Donde corro los últimos cien metros
Y cada paso socava aún más mi certeza
Donde grito para escuchar tu voz
La voz que me dice que resistiremos
Las nubes han desaparecido
La lluvia ha parado
Y en los charcos en la calle
El sol brilla
Debería ser siempre así
Como en el silencio después de la tormenta