395px

El Secreto de las Profundidades del Bosque

Trollech

Tajemství Hlubin Lesa

Ten carovne temný les me skrývá cestu svou
Doufám ne marne dnes v nej vnorím duši mou
Jakýs starý sen me nutí do zdejších kraju
Dlouhé roky ríká: "jdi, vydej se na cestu!"

Zahalený lesa tmou už zanedlouho jsem
Kvílení zvere ruší ted v mojí mysli klid
Strachuji se neznámého a ten divný sen
Co desí me svým tajemstvím, musím pron najít klíc

Znavený už cestou svou usínám na strome
Ten sen se zase navrací me ceká krušná noc
Krik mladých od kánete jež leží tu v hnízde
Nedá me chvíli spát ted už toho mám dost

Po noci strávené v korunách jsem znaven ješte víc
V ptacím hnízde nacházím jen mrtvá mládata
Prolezlá jsou mravenci jak po smrti deset dní
Vždyt vecer ješte živá byla tot smutná záhada

Už dávno prece musí být rozjasnený den
Po svetle ani vzpomínka, stále v temnote
Co deje se tu v techto místech je horší nežli sen
V hruze pomýšlím na útek stejnou cestou zpet

Na chladné zemi však už není cesta jako drív
Zdešený mám hruzu z tech míst tajemných
Návrat zpet tu smysl ztrácí kam uniknout nevím
Sen odvahu dodává, ríká:" jdi, kde je stín!"

Nezbývá než uposlechnout predstavy mé hlas
Pronikám do hloubi mrazu stále níž a níž
Když v dáli za skalami vidím ohnu zár
Prece jen u cíle jsem, bohum lesa blíž

Mezi stíny stromu v hlubokém hvozdu
Ovládnutý náladami tajemného šumení
Mezi prameny vod a drevin korenu
Stojím a vzývám matku prírodu

Synem lesu cítím se celým srdcem
Od skal temných ozvena dávnou mojí matkou
Vítr silný nesmrtelný ducha mého otcem
V tuních krytých krovinami na veky spjat s prírodou

Když deštových kapek na kraj se snáší prehršel
Poznávám tu neskutecnou sílu zemských živlu
V hloubi lesu nalézám útechu své duše
Domovem mým je krajina kde žije láska stromu

Když zmocnují se nitra mého pochmurné nálady
Samota sžíravá dusí a trýzní
Objímám stromu kmeny jejich mocné duše
Štestí vznešené svítá až zárí

El Secreto de las Profundidades del Bosque

Este bosque mágico oscuro esconde mi camino
Espero que hoy no sea en vano al sumergir mi alma en él
Algún viejo sueño me obliga a estos lugares
Durante años ha dicho: 've, emprende el camino'

Envuelto en la oscuridad del bosque pronto estaré
Los aullidos de las bestias ahora perturban mi mente en calma
Temo lo desconocido y ese extraño sueño
Que me aterra con su secreto, debo encontrar la llave

Cansado por el camino, me quedo dormido en un árbol
Ese sueño vuelve, una noche difícil me espera
El llanto de las crías de cuervo que yacen en el nido
No me deja dormir, ya he tenido suficiente

Después de una noche en las copas de los árboles, estoy aún más cansado
Solo encuentro crías muertas en el nido de pájaros
Las hormigas se arrastran como muertas desde hace diez días
Anoche aún estaban vivas, qué triste misterio

Hace mucho tiempo debería haber amanecido
Ni rastro de luz, todo sigue en la oscuridad
Lo que sucede en estos lugares es peor que un sueño
Horrorizado, pienso en escapar por el mismo camino de regreso

En la fría tierra ya no hay camino como antes
Estoy aterrorizado por estos lugares misteriosos
El regreso pierde sentido, no sé a dónde huir
El sueño me da valor, dice: 've, donde está la sombra'

No queda más que obedecer a mi voz interior
Penetro en lo más profundo del frío, cada vez más bajo
Cuando veo una luz detrás de las rocas a lo lejos
Finalmente estoy cerca de mi destino, más cerca del bosque divino

Entre las sombras de los árboles en el profundo bosque
Dominado por los misteriosos susurros de ánimo
Entre los manantiales de agua y las raíces de los árboles
Me quedo y llamo a la madre naturaleza

Me siento hijo del bosque con todo mi corazón
Desde las oscuras rocas, el eco de mi madre ancestral
El fuerte viento, inmortal, el espíritu de mi padre
En los rincones cubiertos de arbustos, eternamente unido a la naturaleza

Cuando la lluvia de gotas cae en el borde en abundancia
Reconozco la increíble fuerza de los elementos terrestres
En lo profundo del bosque encuentro consuelo para mi alma
Mi hogar es la tierra donde vive el amor de los árboles

Cuando la melancolía se apodera de mi interior
La soledad asfixiante me consume y atormenta
Abrazo los troncos de los árboles, sus poderosas almas
La felicidad sublime brilla cuando amanece

Escrita por: