La Stazione Dei Ricordi
Ho il cuore che mi vola e sentiti leggero
Ho colpito a duro muso la vita
E lo faccio da una vita intera
Non mi sento mai adatto
Questi contesti indifferenti
Rido, guardo i miei difetti come fossero perfetti
Avessi gli occhi di mio padre proverei a ragionare
Ma sono nato con la voglia di strafare
E col bisogno di volare
Dicesti chiudi gli occhi non pensarci
Ma quelli come me
Chiudono gli occhi solo per allontanarsi
Allontanarsi da che cosa?
Che qui è sempre la stessa storia
Ti vien voglia di cambiare
E cambia chi non c'è più ora
Ricordo notti in un parcheggio
Birre vuote sul cruscotto
Parlavamo sì
Ma senza aver mai pagato un conto
Noi siamo quelli senza scuse
Col passato in fiamme
Quelli che parlano con tutti
Ma non è niente di importante
Che le cose belle
Stanno dentro e meritano stelle
Siamo tutti Giusy
Cambia soltanto dentro a quale pelle
potrei cantare per cent'anni e dire le stesse cose
E non è monotonia
E' il mio rifugio personale
Non chiedermi niente
Questa sera si sta bene
Porta un po' dei tuoi ricordi
E dopo mescolali insieme
Vorrei parlare anche di lei,
Ma senza esagerare
Che il cielo lì ci osserva
E noi formiche in pasto a un mondo cane
Poi ti bastan due occhi azzurri e ritorna tutto
Ritorna il cuore
Al suo posto dove c'è calore
Avevo voglia di cantare,
Ma solo ciò che avevo dentro
Sento che tanto più mi sento vuoto
E tanto più mi riempio dentro
Ricordo lì in terrazza
Quinto piano, sopra a tutti
Passare notti dentro stanze in cui non vedi bene tutti
E con la mano, e con la mano,
E con la mano sposti il fumo che ti bruci gli occhi
Sentirsi ultimi ma sorridere a chi è passato pure oggi
Mamma, mamma, mamma
T'ho deluso tante volte
Non è vittimismo
T'ho vista piangere
E maledico il giorno in cui non mi hai più visto
Quando tornavi da lavoro e c'era quel silenzio
E i professori che ti urlavano
Suo figlio è marcio dentro
Ma che ne sanno loro
Che ne sanno tutti
Io la mia vita l'ho vissuta solo
Attraverso i miei gusti
E pagherò un conto tra dieci anni
O forse anche domani
Ma vince chi si sveglia
Vive, muore e spera
Sempre dentro le sue mani
Het Station van Herinneringen
Ik heb een hart dat vliegt en voel me licht
Ik heb het leven hard in het gezicht geslagen
En dat doe ik al mijn hele leven
Ik voel me nooit echt geschikt
In deze onverschillige contexten
Ik lach, kijk naar mijn tekortkomingen alsof ze perfect zijn
Als ik de ogen van mijn vader had, zou ik proberen na te denken
Maar ik ben geboren met de drang om te overdrijven
En de behoefte om te vliegen
Je zei sluit je ogen, denk er niet aan
Maar mensen zoals ik
Sluiten hun ogen alleen om afstand te nemen
Afstand nemen van wat?
Want hier is het altijd hetzelfde verhaal
Je krijgt de neiging om te veranderen
En verandert wie er nu niet meer is
Ik herinner me nachten op een parkeerplaats
Lege biertjes op het dashboard
We praatten ja
Maar zonder ooit een rekening te betalen
Wij zijn degenen zonder excuses
Met het verleden in vlammen
Degenen die met iedereen praten
Maar het is niets belangrijks
Want de mooie dingen
Zitten van binnen en verdienen sterren
We zijn allemaal Giusy
Het verandert alleen in welke huid
Ik zou honderd jaar kunnen zingen en dezelfde dingen zeggen
En het is geen monotonie
Het is mijn persoonlijke toevlucht
Vraag me niets
Vanavond is het fijn
Breng een beetje van je herinneringen mee
En meng ze daarna samen
Ik zou ook over haar willen praten,
Maar zonder te overdrijven
Want de lucht daar kijkt naar ons
En wij zijn mieren in de klauwen van een hondenwereld
Dan heb je genoeg aan twee blauwe ogen en alles komt terug
Het hart komt terug
Op zijn plek waar het warm is
Ik had zin om te zingen,
Maar alleen wat ik van binnen had
Ik voel dat hoe leger ik me voel
Hoe meer ik van binnen vul
Ik herinner me daar op het terras
Vijfde verdieping, boven iedereen
Nachten doorbrengen in kamers waar je niet goed iedereen ziet
En met de hand, en met de hand,
En met de hand verplaats je de rook die je ogen brandt
Je voelt je de laatste maar glimlacht naar wie er vandaag ook voorbij kwam
Mama, mama, mama
Ik heb je vaak teleurgesteld
Het is geen slachtofferschap
Ik heb je zien huilen
En ik vervloek de dag dat je me niet meer zag
Toen je terugkwam van je werk en er die stilte was
En de leraren die je toeschreeuwden
Uw zoon is van binnen rot
Maar wat weten zij
Wat weten ze allemaal
Ik heb mijn leven alleen geleefd
Door mijn eigen voorkeuren
En ik zal over tien jaar een rekening betalen
Of misschien zelfs morgen
Maar degene die wint is degene die wakker wordt
Leeft, sterft en hoopt
Altijd in zijn eigen handen.