Niente
È che da tempo non so dove andare
Provo ad urlare ma non ho più voce
Tu dici: Dai, si può ricominciare
Ma io non ho da offrirti più parole
Si è vero tu mi incanti anche se non mi parli
Ma il sole è spento e non lo vedo più da queste parti
Si è vero avevo detto che sarà per sempre
È triste, ma
Quando mi abbracci non sento più niente
Quando mi siedo sopra il tetto del mondo
Mi accorgo di essere il solito che si rifugia nel fondo
Di questo stupido e fragile mio disonesto bicchiere
Che bevo per mandare giù la parte mia che non si vede
Tu parli sempre di tutto
Ma non hai mai una ragione
Io che sto zitto e subisco
Penso a un futuro migliore
Certo che cosa ti pensi che adesso io sia felice
Non vedi che uso il sorriso per mascherar le ferite
Io sono il solito stronzo che parla sempre di se
Ma lo faccio perché tu non veda la parte vera di me
Per questo guardami bene che adesso cala il sipario
Sai se la gente si aprisse non esisterebbe il teatro
Sarà che devo mentire, mostrare ciò che non sono
Vorrei riuscire ad amare eppure io non mi emoziono
Perché sognare m’ha reso una nuvola con i piedi
Per questo siamo vicini ma con diversi pensieri
È che da tempo non so dove andare
Provo ad urlare ma non ho più voce
Tu dici: Dai si può ricominciare
Ma io non ho da offrirti più parole
Si è vero tu mi incanti anche se non mi parli
Ma il sole è spento e non lo vedo più da queste parti
Si è vero avevo detto che sarà per sempre
È triste, ma
Quando mi abbracci non sento più niente
Quando mi abbracci non sento più niente
Vedi che non ci riesco non sento la stessa emozione di prima
Sento che parlo ma il corpo è diverso
E vedo persone che aspettano in fila
Sono lì fuori che aspettano tutti
Gridano il nome che ho scelto anni fa
Ma il mio non è un nome d’arte
È il nome che ha scelto quel giorno per me la realtà
Io che vivevo la vita mia tutta dentro un parcheggio
Passavo le ore a parlare coi sogni dentro me stesso
Adesso guardo lo specchio, vedo la stessa persona
Poi esco fuori di casa e qualcosa in me non funziona
La rabbia che avevo vive tutta dentro questa mia canzone
La vita è un giro di giostra che inverte la direzione
Poi il mondo è un posto sbagliato con le giuste intenzioni
Ma io sono quello che ha amato
Io sono le mie canzoni
È che da tempo non so dove andare
Provo ad urlare ma non ho più voce
Tu dici: Dai si può ricominciare
Ma io non ho da offrirti più parole
Si è vero tu mi incanti anche se non mi parli
Ma il sole è spento e non lo vedo più da queste parti
Si è vero avevo detto che sarà per sempre
È triste, ma
Quando mi abbracci non sento più niente
Quando mi abbracci non sento più niente
È triste ma
Quando mi abbracci non sento più niente
Niets
Het is al een tijd dat ik niet weet waarheen te gaan
Ik probeer te schreeuwen maar ik heb geen stem meer
Jij zegt: Kom op, we kunnen opnieuw beginnen
Maar ik heb je geen woorden meer te bieden
Ja, het is waar, je betovert me ook al spreek je niet
Maar de zon is uit en ik zie hem hier niet meer
Ja, het is waar, ik had gezegd dat het voor altijd zou zijn
Het is triest, maar
Als je me omarmt voel ik niets meer
Als ik op het dak van de wereld zit
Merk ik dat ik de gebruikelijke ben die zich in de diepte verschuilt
In dit stomme en fragiele, oneerlijke glas van mij
Dat ik drink om de onzichtbare kant van mezelf door te slikken
Jij praat altijd over van alles
Maar je hebt nooit een reden
Ik die stil ben en lijd
Denk aan een betere toekomst
Natuurlijk, wat denk je dat ik nu gelukkig ben?
Zie je niet dat ik mijn glimlach gebruik om de wonden te verbergen?
Ik ben de gebruikelijke klootzak die altijd over zichzelf praat
Maar ik doe het zodat jij de echte kant van mij niet ziet
Daarom, kijk goed naar me, want het gordijn valt nu
Weet je, als mensen zich zouden openen, zou het theater niet bestaan
Misschien moet ik liegen, tonen wat ik niet ben
Ik zou willen kunnen liefhebben, maar ik voel niets
Want dromen hebben me een wolk met voeten gemaakt
Daarom zijn we dichtbij maar met verschillende gedachten
Het is al een tijd dat ik niet weet waarheen te gaan
Ik probeer te schreeuwen maar ik heb geen stem meer
Jij zegt: Kom op, we kunnen opnieuw beginnen
Maar ik heb je geen woorden meer te bieden
Ja, het is waar, je betovert me ook al spreek je niet
Maar de zon is uit en ik zie hem hier niet meer
Ja, het is waar, ik had gezegd dat het voor altijd zou zijn
Het is triest, maar
Als je me omarmt voel ik niets meer
Als je me omarmt voel ik niets meer
Zie je, ik kan het niet, ik voel dezelfde emotie niet meer als vroeger
Ik voel dat ik praat maar mijn lichaam is anders
En ik zie mensen die in de rij wachten
Ze zijn daarbuiten, allemaal aan het wachten
Ze schreeuwen de naam die ik jaren geleden heb gekozen
Maar mijn naam is geen artiestennaam
Het is de naam die de realiteit die dag voor mij heeft gekozen
Ik die mijn leven leefde helemaal in een parkeerplaats
Ik bracht uren door met praten met de dromen in mezelf
Nu kijk ik in de spiegel, zie dezelfde persoon
Dan ga ik naar buiten en iets in mij werkt niet
De woede die ik had leeft helemaal in dit nummer van mij
Het leven is een draaimolen die de richting omdraait
Dan is de wereld een verkeerde plek met de juiste bedoelingen
Maar ik ben degene die heeft liefgehad
Ik ben mijn nummers
Het is al een tijd dat ik niet weet waarheen te gaan
Ik probeer te schreeuwen maar ik heb geen stem meer
Jij zegt: Kom op, we kunnen opnieuw beginnen
Maar ik heb je geen woorden meer te bieden
Ja, het is waar, je betovert me ook al spreek je niet
Maar de zon is uit en ik zie hem hier niet meer
Ja, het is waar, ik had gezegd dat het voor altijd zou zijn
Het is triest, maar
Als je me omarmt voel ik niets meer
Als je me omarmt voel ik niets meer
Het is triest, maar
Als je me omarmt voel ik niets meer