Haikara
Olen oppinut elämään viisaasti, karusti
Tähyilen taivasta, rukoilen Jumalaa
Ja illansuussa kävelen pitkään
Väsytän turhaa ikävääni
Kun notkossa ohdakkeet kahisevat
Ja pihlajaterttu on kypsyyttään raskas
Minä sepitän hilpeitä lauluja
Kauniista katoavasta elämästä
Palaan kotiin. pörröinen mairea
Kissa kehrää ja nuolaisee kättäni
Sahan tornissa, järvenrannalla
Loimuaa kirkas tulenliekki
refrain:
Harvoin haikara laskeutuu katolle
Sen huuto rikkoo hiljaisuuden
Jos nyt koputtaisit ovelleni
En ehkä edes kuulisi
refrain
refrain
Harvoin haikara laskeutuu katolle
Sen huuto rikkoo hiljaisuuden
Jos nyt koputtaisit ovelleni
En ehkä edes kuulisi (3x)
Haikara
He aprendido a vivir sabiamente, crudamente
Miro al cielo, rezo a Dios
Y al atardecer camino por mucho tiempo
Canso mi inútil añoranza
Cuando las espinas crujen en el barranco
Y el fruto del serbal está pesado de madurez
Yo compongo canciones alegres
Sobre la hermosa vida efímera
Regreso a casa, el gato esponjoso y cariñoso
Ronronea y lame mi mano
En la torre del aserradero, junto al lago
Brilla una clara llama de fuego
estribillo:
Raramente la garza desciende al tejado
Su grito rompe el silencio
Si ahora golpearas mi puerta
Quizás ni siquiera escucharía
estribillo
estribillo
Raramente la garza desciende al tejado
Su grito rompe el silencio
Si ahora golpearas mi puerta
Quizás ni siquiera escucharía (3x)
Escrita por: Kerkko Koskinen