395px

Iv. Lobo y Hombre

Ulver

Iv. Wolf & Man

Da Trolddommen bleff hæved - & need
Paa Jorden han svæved: Da som nu
Vaer Jaget ved at lefve, ved at aande,
Ved hver Bevægelse saa stoor at næesten
dend vaer Smerte - Medens han gik omkring
Blandt Mennisker, vaer han skuffed først:
I Liivets ydre vaer der intent Skifte
Lig det han hafvde følt i Ulvens Liiv
De træller under ham
med et troskyldig Sind
Fryckter ham,
Een Krafft aff sand Natur,
Som Sanser uden Selfbedrag
Han gliider useet blandt dem, streifer i sit Jag
Lig Kvældens Farver, Nattens Aandedrag
For ingen Guderøst hafver nogensiden
Git Mennisket Svar paa hvem han skiulede
Dæmon, Phantom & Varulv
Vaer kund Naffn paa det de selv aldrig kunde finde
End han -
I hans Hiærte: Een affgrund tung
Som det sorte Hav
Der eldsker sine Dyb
Der -
Sammenkrøget
I Vintrens Bund
Fælder han al deris Glæde,
Liiv, Mod & Haab
Maanen, stiigende paanye,
Hilser ham fra en sunken Himmel
..Oc ved den lydende Midnatssalme
Som Fryckt i Natten væver
Skald de fromme atter falme

Iv. Lobo y Hombre

Cuando la magia fue liberada - y necesaria
En la Tierra él flotaba: Entonces como ahora
Estaba siendo perseguido por vivir, por respirar,
Por cada movimiento tan grande que casi
era doloroso - Mientras caminaba entre
Humanos, él estaba decepcionado primero:
En la superficie de la vida no había cambio
Como lo que había sentido en la vida del lobo
Los esclavos bajo él
con una mente inocente
Lo temen,
Una fuerza de pura naturaleza,
Como sentidos sin autoengaño
Se desliza invisible entre ellos, merodea en su caza
Como los colores del atardecer, el aliento de la noche
Porque ninguna voz divina ha respondido nunca
A quién él escondía
Demonio, Fantasma y Hombre Lobo
Eran nombres que ellos mismos nunca pudieron encontrar
Excepto él -
En su corazón: un abismo pesado
Como el mar negro
Que ama sus profundidades
Allí -
Encogido
En el fondo del invierno
Él derrumba toda su alegría,
Vida, Valor y Esperanza
La luna, ascendiendo de nuevo,
Lo saluda desde un cielo hundido
...Y con el himno sonoro de medianoche
Que el miedo teje en la noche
Los poetas piadosos vuelven a desvanecerse

Escrita por: