Zonder Pracht, Zonder Praal
Ik had eens een meisje met oogjes zo trouw
Zo helder dat je er kon doorzien
Met een hartje vol waarheid van het edelste goud
Ze kon er alleen maar mee afzien
Ze was altijd verlegen en meestal bedeesd
En ze rilde bij elke streling
Als een lichtgevend elfje vloog ze rond in m'n geest
En haalde mij uit m'n grijze verveling
We speelden een tijdje tussen wolkjes van dons
Ze gaf haar hart en haar glimlach aan mij
En de realiteit lag ver achter ons
En het licht van de maan was heel dichtbij
We waren niet vrij al van bij het begin
Z' had al iemand om mee te spelen
En regelrecht tegen haar gevoelens in
Wou ze mij ook van niemand stelen
En wat ik niet kon dat kon zij dus wel
Zij hakte de knoop doormidden
En we vielen meteen naar de donkerste hel
De smaak van het afscheid was bitter
Net voor ik wegging heeft ze mij nog gezegd
Je zou beter bij mij niet meer komen
Het doorboorde m'n hart maar met innig respect
Heb ik buigend m'n hoed afgenomen
De dappere krijger met z'n harnas van staal
Die haar z'n leven wou geven
Droop hulpeloos af zonder pracht en praal
En stond op z'n benen te beven
M'n vrienden vertellen 'iedereen heeft je graag'
Je zal haar wel spoedig vergeten
Ik zei 'roem en glorie zijn goed voor m'n maag'
Maar daar kan m'n ziel niet van eten
Sin Esplendor, Sin Pompa
Tenía una vez una chica con ojitos tan leales
Tan brillantes que podías ver a través de ellos
Con un corazón lleno de la más pura verdad
Solo podía sufrir con él
Siempre era tímida y generalmente recatada
Y temblaba ante cada caricia
Como un hada luminosa volaba en mi mente
Y me sacaba de mi aburrimiento gris
Jugamos un rato entre nubes de algodón
Ella entregó su corazón y su sonrisa a mí
Y la realidad quedó muy atrás
Y la luz de la luna estaba muy cerca
No éramos libres desde el principio
Ella ya tenía a alguien con quien jugar
Y directamente en contra de sus sentimientos
Quería robarme también a mí de todos
Y lo que yo no podía hacer, ella sí
Ella cortó el nudo por la mitad
Y caímos directamente al infierno más oscuro
El sabor de la despedida fue amargo
Justo antes de irme, ella me dijo
Sería mejor que no volvieras a verme
Eso atravesó mi corazón, pero con profundo respeto
Me quité el sombrero inclinándome
El valiente guerrero con su armadura de acero
Que quería darle su vida
Se retiró impotente sin esplendor ni pompa
Y temblaba sobre sus piernas
Mis amigos dicen 'todos te quieren'
Pronto la olvidarás
Yo dije 'la fama y la gloria son buenas para mi estómago'
Pero mi alma no puede alimentarse de eso