Inimese Loom
ee loom nägi armetu välja
Karv pulstind ja pragunud koon
Silm tuhmund ja alati näljas
Ent mina tast laulugi loon
Ma tean, et mu elu on kadu
Ja ma tean, et ma surema pean
Paljas õhuloss
Õnn, mida adun
Ja mu voorused, needki vaid vead
Aga loom kõnnib muretult ringi
Tema radasid needus ei tea
Tema enese nimel ei tingi
Jumal teab, kas ta elama peab
Ma tean, et mu elu on kadu
Ja ma tean, et ma surema pean
Paljas õhuloss
Õnn, mida adun
Ja mu voorused, needki vaid vead
Kuid see loom, kelle hoida on maja
Ootab hommiku hakul meest
Kelle toetavat sõna on vaja
Et pageda hirmude eest
Ent siiski nüüd see on juhtund
Mis ikka peab juhtuma
Et mehe keha on jahtund
Ja hing hakkab jahtuma
Ma tean, et mu elu on kadu
Ja ma tean, et ma surema pean
Paljas õhuloss
Õnn, mida adun
Ja mu voorused, needki vaid vead
Mind kantakse, jalad ees, välja
Ja loom jääb elama nii
Et keegi ei mõista ta nalja
Ja nuttu ka nagunii
La Creación del Hombre
Este ser humano lucía desamparado
Pelo enmarañado y hocico agrietado
Ojos opacos y siempre hambriento
Pero yo compongo una canción sobre él
Sé que mi vida es efímera
Y sé que debo morir
Un castillo de aire
Felicidad, que percibo
Y mis virtudes, también solo defectos
Pero el ser humano camina sin preocupaciones
Sus senderos desconocen la maldición
No cede por sí mismo
Dios sabe si debe vivir
Sé que mi vida es efímera
Y sé que debo morir
Un castillo de aire
Felicidad, que percibo
Y mis virtudes, también solo defectos
Pero este ser, que cuida la casa
Espera al amanecer al hombre
Que necesita una palabra de apoyo
Para huir de los miedos
Pero aún así, ahora ha sucedido
Lo que siempre debe suceder
Que el cuerpo del hombre se enfría
Y el alma comienza a enfriarse
Sé que mi vida es efímera
Y sé que debo morir
Un castillo de aire
Felicidad, que percibo
Y mis virtudes, también solo defectos
Me llevan, pies por delante, afuera
Y el ser humano sigue viviendo así
Que nadie entiende su broma
Y de todos modos, llora