Wie kann ich sie lieben
Entstellt ist mein Gesicht,
ein Zeichen find ich nicht,
sei`s noch so klein,
das Güte war im Herzen.
Die schreckliche Gestalt
zeigt Trost nicht,
nur Gewalt.
Doch tief hier drin bin ich
erfüllt von Schmerzen.
Trostlos ist das Träumen,
Zeitversäumen,
und die Lieb' ein Trugbild.
Hilflos, kalte Tränen,
tiefes Sehnen.
Nur noch eins für mich gilt:
Kein Wesen berührt mich,
kein Lächeln verführt mich,
sinnlos ist die Macht,
wenn ich nicht liebe.
Kein Reiz läßt mich spüren,
ekin Buch kann mich
führen.
Wie lernt man zu lieben?
Wie weiß ich,
ob ich's kann?
Wenn ich sie nicht lieb',
wen dann?
Immer wurden Glück
und Freud
sorglos von mir selbst
zerstreut,
trotzig, unbesonnen
lief ich weiter!
Kein Schmerz kann
so groß sein,
kein Leben so leer sein.
Eins zählt für mich nur:
Daß ich sie liebe!
Kein Ahnen ist in mir,
kein Hoffen vergönnt mir.
Wird je ich sie lieben,
wird ich durch sie befreit?
Doch bin ich ein Mann,
der nicht lieben kann,
dann bin ich dem Tod
geweiht.
Hoe kan ik haar liefhebben
Vervormd is mijn gezicht,
geen teken vind ik niet,
hoe klein het ook zij,
de goedheid zat in mijn hart.
De afschuwelijke gedaante
geeft geen troost,
alleen geweld.
Maar diep van binnen ben ik
vervuld van pijn.
Troosteloos is het dromen,
tijdverspilling,
en de liefde een illusie.
Hulpeloos, koude tranen,
diep verlangen.
Nog maar één ding telt voor mij:
Geen wezen raakt me aan,
geen glimlach verleidt me,
zinloos is de macht,
als ik niet liefheb.
Geen aantrekkingskracht laat me voelen,
een boek kan me
leiden.
Hoe leer je liefhebben?
Hoe weet ik,
of ik het kan?
Als ik haar niet liefheb,
wie dan?
Altijd werd geluk
en vreugde
zorgeloos door mijzelf
verstrooid,
trotse, onbezonnen
liep ik verder!
Geen pijn kan
zo groot zijn,
geen leven zo leeg zijn.
Eén ding telt voor mij:
Dat ik haar liefheb!
Geen vermoeden is in mij,
geen hoop is mij gegund.
Zal ik ooit haar liefhebben,
zal ik door haar bevrijd worden?
Maar als ik een man ben,
die niet liefhebben kan,
dan ben ik de dood
geweid.