Nors Tu Vyteni Ir Neateisi...
Varpas tyli ir spengia tyla,
Ir lyg akimirka tapusi krauju ir kûnu,
Ar jau plaþda baltø liepsna
Kraujo upeliu, tekëjusiu uþmarðties liûnu?
Neatsivers tie ðeðëliai senøjø laikø
Ir gelmës pagoniø ugnies,
Juodomis dëmëmis apklotu taku
Gauruoti ðeðëliai nakties
Pro dulkantá lietø pavijo mane
Dar rusenantis dûmas - senovës sparnai,
Nutils tada viskas ramumo sapne,
Galvosiu ir lauksiu, jog tu Vyteni valdai
Pleðkës dar krikðèioniø baþnyèiø stogai
Nakties paslaptingø sparnø nenuðvies,
Nors tu neateisi, bet tavo kraujuoti kardai
Ir dvasia nemirtinga man svajoti padës
Kai daubos bus pilnos neapykantos ir melo
Að pas jus ateisiu, senieji dievai,
Paklojæs sielà ant mano protëviø kalno,
Akmenø tyloje að juk sugráþtu - matai?!
Aunque tú no te liberes...
El campanario calla y resuena el silencio,
Y como un instante convertido en sangre y cuerpo,
¿Ya se ha encendido la llama blanca
Del río de sangre que fluye por el lecho de la muerte?
No se abrirán esos ojos de antiguos tiempos
Y las profundidades de la hoguera pagana,
Por el sendero cubierto de manchas negras
Vigilan los ojos de la noche.
A través de la lluvia polvorienta me envolvió
El humo que se desvanece - alas de antaño,
Entonces todo se calmará en un sueño de paz,
Pensaré y esperaré que tú gobiernes, Vytenis.
Los techos de las iglesias aún están en llamas,
No se apagarán los misteriosos vuelos de la noche,
Aunque tú no te liberes, tus espadas sangrientas
Y tu espíritu inmortal me ayudarán a soñar.
Cuando los surcos estén llenos de odio y mentira,
Vendré a ti, antiguos dioses,
Extendiendo mi alma sobre la montaña de mis ancestros,
En el silencio de las piedras - ¿acaso lo verás?