Mulheres da Minha Vida (part. Orlando Santos)
São pra ti minha filha estas primeiras palavras
Minha filha larva, que só rastejava e sorria
Recordo quando ainda nem andavas, nem falavas
Querias falar, e quando tentavas mugias
Agora levas dezesseis anos de mulher e de vida
Tás tão crescida, e já toda vivida
Lembras-te quando te levava pros concertos dos teus ídolos
Ficavas rendida e toda comovida
Agora vês-me assim assolado e abatido
Já não sou pai robustecido, sou um homem rendido
Era bem mais que bem-sucedido quando tinha a sapataria
O negócio fluía, quase cem clientes por dia
Até que veio a austeridade
Desemprego, miséria, calamidade
Já ninguém a consumir, caótico
Ficou quando perdi a clientela toda
Nem uma parcela restou e eu fui à bancarrota
Agora vês me aqui desempregado, mergulhado na tormenta
Acabado pro mercado de emprego e nem tenho quarenta
Não me dão emprego em nenhum lado, nem um Call Center
A minha fé fragmenta sempre que a idade aumenta
Hoje eu sou um falhado, um inválido, um teso
Olhas pra mim com desprezo, já nem te reconheço
Eu enfraqueço ao ver que o teu amor tinha um preço
E sempre que me dás essa repulsa vês que eu esmoreço
Já nem me respeitas, como se não me conhecesses
Às vezes ainda dizes que querias que eu desaparecesse
E se eu morresse? Será que te afetaria?
Será que a agonia da minha morte não te atingiria?
Será que ficarias assim indiferente e fria?
Será que nenhuma lágrima de dor te alcançaria?
Eu sei que já não sou aquele pai que tu te orgulhavas
Que chegava a casa com aquelas prendas que tu ansiavas
O pai que amavas e que hoje é um falhado
Hoje é só um fardo velho e extraviado
Então eu venho cá para casa com as minha amigas
E tu não percebes que eu queria ver televisão na sala?
Oh, oh Sara
Pai, é normal que eu quisesse vir p'ra aqui
A TV é maior, vê-se melhor
Tem calma, Sara
Não podias tar a ver televisão no quarto?
Oh Sara, por favor, vamos falar
Passas o dia inteiro em casa sem fazer nenhum
Sara...
E ainda por cima não deixas as pessoas à vontade, que merda!
Já agora, mata-me de uma vez
Já agora, mata-me de uma vez
Já agora, mata-me de uma vez
Já agora, dá-me um tiro
Já agora, mata-me de uma vez
Já agora, mata-me de uma vez
Já agora, mata-me de uma vez
Já agora, dá-me um tiro
Sónia, lembras-te de nós os dois a correr pelo prado
A rebolar na relva, colados, dois putos apaixonados, memorável
Eu fui o teu primeiro namorado, já são vinte anos partilhados
Debaixo do me'mo telhado, notável
Mas tudo parece que ruiu, quando o negócio faliu
O teu amor extinguiu-se, não sei
Onde está o amor que nutriu, e que o meu amor coloriu
Eu era o teu calafrio, o teu rei
Agora tás sempre exaltada, com essa voz enervada
Gritas comigo por nada, por quê?
Sempre com fúria exagerada, nunca te vi tão desalmada
Nota-se que tás saturada, por quê?
Quando a sapataria gerava grandes lucros
Tu dizias que o nosso amor seria absoluto
E que dele nasceria o fruto que seria o tributo
Desta paixão que hoje mergulha no luto
Agora só me tratas de forma violenta
Sempre a atirar-me à cara que tu é que me sustentas
Sempre a atirar-me à cara palavras sangrentas
Sempre a atirar-me à cara que já não me aguentas
Fazes-me pensar que a nossa união era só um negócio
Agora só me dás essa aversão, já nem me queres próximo
Não tenho solução senão ficar assim, dócil
Eu sei que tás só a uma discussão de pedir o divórcio
Vês-me como um tumor, já nem fazemos amor
Dormes de costas pra mim como se sentisses pavor
Toda a gente sabe que me trais com o vizinho da frente
Todo o prédio ouve os teus gritos quando vocês fodem
Nem tás preocupada em agir mais discretamente
Ainda o trazes pra jantar aqui como aconteceu ontem
Eu só tenho de assistir, aceitar, engolir
Dependo de ti, não tenho outro sítio pra onde ir
Eu só tenho de assistir, aceitar, engolir
Porque se eu saísse de casa não teria pra onde ir
Porque se eu saísse de casa não teria pra onde ir
Já agora, mata-me de uma vez
Já agora, mata-me de uma vez
Já agora, mata-me de uma vez
Já agora, dá-me um tiro
Já agora, mata-me de uma vez
Já agora, mata-me de uma vez
Já agora, mata-me de uma vez
Já agora, dá-me um tiro
Pedro, o quê que tás a fazer Pedro?!
Olha pra mim, calma
Sara vem cá, Sara, olha o teu pai
Pedro, calma, calma, Pedro por que que tás a fazer isto
Por quê? Fala comigo, Pedro
Tem calma
Disparo
Pedro! Ai não, Sara, ai Sara olha o teu pai, Sara
Ai, olha o teu pai, Sara
Vem cá, olha o teu pai, Sara
Olha o teu pai
Vrouwen van Mijn Leven (met Orlando Santos)
Deze eerste woorden zijn voor jou, mijn dochter
Mijn dochter, larve, die alleen maar kroop en glimlachte
Ik herinner me nog dat je niet kon lopen of praten
Je wilde praten, en als je het probeerde, maakte je geluiden
Nu ben je zestien jaar, een vrouw en vol leven
Je bent zo groot geworden, en hebt al zoveel meegemaakt
Herinner je je nog dat ik je meenam naar de concerten van je idolen?
Je was helemaal onder de indruk en ontroerd
Nu zie je me zo, verslagen en neergeslagen
Ik ben geen sterke vader meer, maar een overgegeven man
Ik was veel succesvoller toen ik de schoenenwinkel had
Het liep goed, bijna honderd klanten per dag
Totdat de bezuinigingen kwamen
Werkloosheid, ellende, rampen
Niemand koopt meer, het is chaos
Het was voorbij toen ik al mijn klanten verloor
Er bleef geen cent over en ik ging failliet
Nu zie je me hier werkloos, ondergedompeld in de ellende
Kapot voor de arbeidsmarkt en ik ben nog geen veertig
Ik krijg nergens een baan, zelfs niet bij een callcenter
Mijn geloof brokkelt af telkens als ik ouder word
Vandaag ben ik een mislukkeling, een invalid, een blut
Je kijkt naar me met minachting, ik herken je niet meer
Ik verzwak als ik zie dat jouw liefde een prijs had
En telkens als je me zo afwijst, zie je dat ik verzwak
Je respecteert me niet meer, alsof je me niet kent
Soms zeg je nog dat je wilt dat ik verdwijn
En als ik doodga? Zou dat je raken?
Zou de pijn van mijn dood je niet treffen?
Zou je zo onverschillig en koud blijven?
Zou er geen traan van verdriet je bereiken?
Ik weet dat ik niet meer die vader ben waar je trots op was
Die thuis kwam met de cadeaus waar je naar verlangde
De vader die je liefhad en die nu een mislukkeling is
Vandaag ben ik alleen maar een oud en verloren gewicht
Dus ik kom thuis met mijn vriendinnen
En je begrijpt niet dat ik gewoon tv wilde kijken in de woonkamer?
Oh, oh Sara
Vader, het is normaal dat ik hier wil zijn
De tv is groter, het kijkt beter
Rustig aan, Sara
Kon je niet gewoon tv kijken op je kamer?
Oh Sara, alsjeblieft, laten we praten
Je zit de hele dag thuis zonder iets te doen
Sara...
En bovendien laat je de mensen niet met rust, wat een gedoe!
Trouwens, dood me gewoon in één keer
Trouwens, dood me gewoon in één keer
Trouwens, dood me gewoon in één keer
Trouwens, schiet me maar
Trouwens, dood me gewoon in één keer
Trouwens, dood me gewoon in één keer
Trouwens, dood me gewoon in één keer
Trouwens, schiet me maar
Sónia, herinner je je ons twee rennend door het gras?
Rollebollend in het gras, aan elkaar geplakt, twee verliefde kinderen, onvergetelijk
Ik was je eerste vriend, we delen nu twintig jaar
Onder hetzelfde dak, opmerkelijk
Maar alles lijkt te zijn ingestort, toen de zaak failliet ging
Jouw liefde doofde, ik weet niet
Waar is de liefde die voedde, en die mijn liefde kleurde?
Ik was je rilling, je koning
Nu ben je altijd opgewonden, met die nerveuze stem
Je schreeuwt om niets, waarom?
Altijd met overdreven woede, ik heb je nog nooit zo wreed gezien
Het is duidelijk dat je verzadigd bent, waarom?
Toen de schoenenwinkel grote winsten genereerde
Zei je dat onze liefde absoluut zou zijn
En dat daaruit de vrucht zou voortkomen die het eerbetoon zou zijn
Van deze passie die nu in rouw is
Nu behandel je me gewelddadig
Altijd in mijn gezicht gooiend dat jij me onderhoudt
Altijd in mijn gezicht gooiend met bloederige woorden
Altijd in mijn gezicht gooiend dat je me niet meer kunt verdragen
Je laat me denken dat onze verbintenis alleen maar een zakelijke overeenkomst was
Nu geef je me alleen maar die afkeer, je wilt me niet meer dichtbij
Ik heb geen oplossing behalve zo te blijven, volgzaam
Ik weet dat je maar één ruzie verwijderd bent van het vragen om een scheiding
Je ziet me als een tumor, we maken geen liefde meer
Je slaapt met je rug naar me toe, alsof je bang bent
Iedereen weet dat je me bedriegt met de buurman
Het hele gebouw hoort je schreeuwen als jullie het doen
Je maakt je niet eens druk om discreet te zijn
Je brengt hem hier mee om te dineren zoals gisteren
Ik moet gewoon toekijken, accepteren, slikken
Ik ben afhankelijk van jou, ik heb geen andere plek om heen te gaan
Ik moet gewoon toekijken, accepteren, slikken
Want als ik het huis verlaat, heb ik geen plek om heen te gaan
Want als ik het huis verlaat, heb ik geen plek om heen te gaan
Trouwens, dood me gewoon in één keer
Trouwens, dood me gewoon in één keer
Trouwens, dood me gewoon in één keer
Trouwens, schiet me maar
Trouwens, dood me gewoon in één keer
Trouwens, dood me gewoon in één keer
Trouwens, dood me gewoon in één keer
Trouwens, schiet me maar
Pedro, wat ben je aan het doen, Pedro?!
Kijk naar me, rustig
Sara, kom hier, Sara, kijk naar je vader
Pedro, rustig, rustig, Pedro, waarom doe je dit?
Waarom? Praat met me, Pedro
Rustig aan
Schot
Pedro! Oh nee, Sara, oh Sara, kijk naar je vader, Sara
Oh, kijk naar je vader, Sara
Kom hier, kijk naar je vader, Sara
Kijk naar je vader