The Siren Song
Letters in pencil, some of them as heavy as lead
As dated as carbon, as black as coal
But burning as red
Clues faintly stencilled: The message
Though leeched, is unbled
As secret as marble, as young, as old
As living, as dead
And always that laugh
That comes as though it's from pain
Though I'm lashed to the mast
Still it hammers round my brain
Laughter in the backbone
Laughter impossibly wise
That same laughter that comes
Every time I flash on that look in your eyes
Which whispers of a black zone
Which'll mock all my credos as lies
Where all logic is done
And time will smash every theory I devise
And the hour-glass is shattered
Only by the magic of your touch
Where nothing really matter
No, nothing matters very much!
So the siren song runs through the ages
And it courses through my veins like champagne
And with all the sweet kisses of addiction
It's calling me to break my bonds again
Future memory exploding like shrapnel
Some splinters escape on my tongue
Some of them scar comprehension
Beneath the scab they burn
But the wound becomes numbs
And always the song draws me forward
Rejoicing in the search and the prayer
Bored with all but the mad
The strange, the freak, the impossible dare
Still your laugh chills my marrow
Till I embrace it on my knees
Oh, when the mast becomes a flagpole
What becomes of me?
What becomes, oh, what becomes of me?
Het Sirenelied
Brieven in potlood, sommige zo zwaar als lood
Zo verouderd als koolstof, zo zwart als steenkool
Maar brandend als rood
Hints vaag gestencild: De boodschap
Hoewel uitgedroogd, is het onbloed
Zo geheimzinnig als marmer, zo jong, zo oud
Zo levend, zo dood
En altijd die lach
Die komt alsof het uit pijn komt
Hoewel ik aan de mast gebonden ben
Klinkt het nog steeds rond in mijn hoofd
Lachen in de ruggengraat
Lachen onwaarschijnlijk wijs
Diezelfde lach die komt
Elke keer als ik die blik in je ogen zie
Die fluistert van een zwarte zone
Die al mijn geloofsovertuigingen als leugens bespot
Waar alle logica is verdwenen
En de tijd elke theorie die ik bedenk verplettert
En het zandloper is gebroken
Alleen door de magie van jouw aanraking
Waar niets echt belangrijk is
Nee, niets is echt belangrijk!
Dus het sirenelied gaat door de eeuwen heen
En het stroomt door mijn aderen als champagne
En met al de zoete kussen van verslaving
Roep je me om mijn banden opnieuw te breken
Toekomstige herinnering explodeert als schrapnel
Sommige splinters ontsnappen op mijn tong
Sommige daarvan laten littekens achter op begrip
Onder de korst branden ze
Maar de wond wordt gevoelloos
En altijd trekt het lied me vooruit
Vreugdevol in de zoektocht en het gebed
Verveeld door alles behalve de gekken
De vreemde, de freak, de onmogelijke uitdaging
Toch koelt je lach mijn merg
Totdat ik het op mijn knieën omarm
Oh, wanneer de mast een vlaggenmast wordt
Wat gebeurt er dan met mij?
Wat gebeurt er, oh, wat gebeurt er met mij?